2016-05, Spodsbjerg, visclub Texel

Visverslag mei 2016 visploeg Texel

(Onno, Hein, Bart en Dick)

 

Inleiding

Een vogel en turende (visser) mannen bovenaan het verslag zult u denken. Dat heeft een reden. Wat trekt ons toch allemaal naar het eiland Langeland? Mensen rijden veel, heel veel kilometers om daar te kunnen een weekje te gaan vissen. Belgen, Duitsers, Nederlanders, het maakt niet uit waar ze vandaan komen, ze vissen en praten allemaal met elkaar. Vissen verbroedert dus. Dagen, weken zelfs maanden van te voren lees je de voorbereidingen op Facebook waarin velen hun verlangens weer uitspreken om af te reizen naar Langeland en te gaan vissen. Geweldig! Sinds een aantal jaren gaan de Texelaars (Onno Werkman, Hein van Daalen, Bart Weijdt en Dick Jongeneel) wellicht daarom ook op visvakantie naar Langeland (Denemarken). Langeland is één van de vele eilanden die Denemarken rijk is. Ook gezien de goede ervaringen van andere collega’s is er voor Langeland gekozen en niet voor het vaste land van Denemarken. Wellicht ook toeval, maar Texelaars voelen zich nu eenmaal thuis op een eiland…..

Begonnen op het strand, zijn we inmiddels liefhebber van het bootvissen. In eerste instantie zelf de boot meegenomen vanaf Texel, de laatste jaren gehuurd bij Torben Hansen en bij Nicolai van IBI Bootverleih. Op 1 april 2016 (geen geintje) was er weer een gezellige avond met de partners, foto’s, filmpjes en natuurlijk vis. Van eigen gevangen kabeljauw wel te verstaan. De laatste van vorig jaar. Dick had weer zijn heerlijke vispannetje (kabeljauw op een bedje van prei) gemaakt, dat was de conclusie van ons allemaal.

Visrecept

In het verslag van april 2013 stond het recept van Dick’s vispannetje met kabeljauw. Voor het recept zie verslag van april 2013 op de site. Dit keer een heel eenvoudig recept maar niet minder lekker. Het is bovendien een herinnering van een van onze vismaten aan een mooie Deense schone die hij tijdens een van de eerste visvakanties onder de Ullabrugge ontmoet heeft.

Ulla’s haringen (ca. 2 jampotten):
500 gram zoute haringen
stukje mierikswortel
1 kleine winterwortel
2 kleine rode uien
1 dl inmaakazijn
100 gram suiker
2 theelepels witte peperkorrels
2 theelepels mosterdzaad
stukje gember wortel
2 laurierbladen

Was de haringen zorgvuldig onder de koude kraan. Dep ze droog met keukenpapier en snijd ze in mootjes van 1-2 cm. Schil de winterwortel en de mierikswortel en snijd ze in dunne plakken. Pel de uien en snijd ze in ringen. Meng de azijn met 1 1/2 dl water en de suiker, giet het in een pan (GEEN aluminium) en breng het mengsel aan de kook. Laat het zachtjes al roerend koken tot alle suiker is opgelost. Laat de azijn in zijn geheel afkoelen. Leg een laag haringmootjes in de van tevoren goed schoongemaakte potten, wissel dit af met laagjes groenten en een schep kruiderij. Schenk er tot slot de geurige azijn over en zorg dat de haringen onder staan. Sluit de potten met huishoudfolie en een elastiek. Plak er een etiket op met de datum. Bewaar de haringen 3 dagen op een koele donkere  plaats alvorens ze te gebruiken. Heerlijk op een ciabatta.

Jubileum

Hoewel het in 2015 ons jubileumjaar was, we zijn toen voor de 10e keer naar Langeland geweest, is er helaas door studie en tijdgebrek dat jaar geen verslag gemaakt. Daarom dit jaar extra lange versie met hier en daar een terugblik naar 2015. Aan dit verslag is door (bijna) alle vissers een bijdrage geleverd. Echter ook dit keer hebben we door omstandigheden weer de nodige vertraging opgelopen. Het verslag kan nu ook gezien worden als een leesproduct met het vooruitzicht dat het weer begint op te schieten voor de meesten.

Langeland, eiland met de vele gezichten. Dat zou de koptekst kunnen zijn van een reclamefolder van het eiland.

De ene dag zit je in een t-shirt op de boot te vissen en moet je insmeren met zonnecrème.  De andere dag kun je niet vissen omdat er teveel wind staat. Daarnaast heeft het eiland meer mogelijkheden dan menig visser weet. Er is ook een prachtige natuur met veel vogels. Vanwege het soms slechte weer in 2015 hebben  we daarom een tweede hobby ontwikkeld, geïnspireerd door Onno, vogelaar en kenner bij uitstek. We trekken dan de natuur in, gewapend met verrekijker en een fototoestel met telelens (zie foto bovenaan het verslag). Zelfs op het water werden foto’s gemaakt van een bijzonder vogeltje. Je moet er maar tijd voor hebben. Voor de liefhebbers heeft Onno er een paar foto’s  bij gedaan en een stukje tekst bij geschreven.  

Maar nu eerst het vissen.

Visverslag

De voorbereidingen

De voorbereidingen zijn al weer lang aan de gang. Onno heeft wederom de visvergunning, huis en boot geregeld en de anderen niet te vergeten de boodschappen. Er is nog wat laatste visgerei gekocht op de Langelandcontactdag. Een activiteit die we ondanks de grote afstand graag bezoeken. We maken er dan maar een weekendje van, gaan hier en daar wat kijken en ook vooral wat eten. Dit jaar kozen we ook weer voor Merlijn in Oosterhout. Ze serveren daar de Magic Bites. Onbeperkt gerechtjes eten voor een vast bedrag. Lekker en gezellig. Een aanrader. Toen ik Kees Michielsen mailde dat we daar gingen eten kreeg ik gelijk de vraag terug. Kunnen Ingrid en ik aanschuiven. Natuurlijk. Een belletje naar de bistro en het restaurant en het was geregeld. Het werd gezellig én laat. Dat was de andere morgen tijdens de contactdag nog een beetje waarneembaar. Het is wel een aanrader voor een ieder die het heen en weer reizen op één dag ook wat teveel van het goede vindt. Wel een tip; reserveer op tijd want een wachtlijst van een maand is geen uitzondering daar. Onze culinaire voorbereidingen dit jaar hebben we anders aangepakt. Het werd teveel voor Dick die andere jaren alles alleen prepareerde. Iedereen zorgde dit jaar voor een dagmenu, moest zelf de ingrediënten kopen en bereiden. Een gedeelte van het menu is hieronder weergegeven. Er blijken culinaire wonderkoks onder ons te zitten. Van zelfgemaakte saté tot sudderlapjes en schouder-karbonades.

Donderdag 28 april

Donderdagavond hebben we weer met een opgetogen gevoel de auto ingeladen. Bijna moeiteloos is de bijzondere sponsoring (concurrerende voorwaarden) van hotel de Pelikaan wederom overgenomen door garage Dros uit De Cocksdorp op Texel. Eigenlijk een mooi staaltje van de zelfredzaamheid van de Texelaars. Elkaar helpen. Jij hebt geen bus? Ik wel en die kun je gebruiken onder zeer concurrerende voorwaarden dus: eigenlijk een sponsoring waar wij blij mee zijn. 

Ook dit keer hadden we een grotere bus met luxe stoelen achterin. Bart en Onno hebben we onderweg niet gehoord met de vraag of zij wilden ruilen met Hein voorin. Ze waren zelfs opvallend rustig! Waarschijnlijk de binnenkant van de oogleden aan het bekijken……en aan het dromen van de enorme hoeveelheid vis die ze van plan waren te gaan vangen. Aan het gekreun te horen waren er hele stoute plannen.                          

Om dus tijdens de reis nog iets anders te horen als de stemmen (en ander geluid) van de collega’s was er de nodige muziek klaargezet op CD. O.a. muziek van de geweldige voormalige  band The Classics van collega vissers Peter Gerits en Wim van Lier, met “Wings of an Eagle”,  en het zeemanslied “Papa Pepone”.  Dit is het favoriete nummer van voormalig roadie van de band, Wim van Lier. Wat Dick betreft wordt dat het lijflied voor Langeland. Roy Orbison met “You got it” en “Pretty Woman” en The Shadows met “Wonderfull land”, heel toepasselijk voor Denemarken en Langeland in het bijzonder lijkt me. En hoewel de gemiddelde leeftijd van onze Visploeg Texel aardig begint te stijgen voelen we ons tijdens de visweek nog steeds de “Young Ones”

Vrijdag 29 april

De voorbereidingen zijn bijna klaar. Net als voorgaande jaren is er ook nu weer een gezonde spanning. De visvakantie op Langeland nadert nu wel heel snel. Planning is om met de boot van 10.00 uur vanaf Texel te vertrekken. In de vroege ochtend nog de laatste boodschappen gedaan en de 1800 prachtige pieren opgehaald bij de firma Duinker uit Oosterend op Texel.

We blijven in de basis tenslotte pierenvissers. De pieren waren s ’nachts gevangen en dus supervers. Op zich is het wel humor. De firma exporteert namelijk al jaren pieren en zagers naar Duitsland en………..Denemarken en wij nemen ze gewoon mee in kunststof bakken en Waddenwater. Het Waddenwater wordt meegenomen vanwege het zoutgehalte dat de pieren gewend zijn. Bart weet ze ieder jaar de gehele week goed te houden. Hij verzorgt ze met veel aandacht en liefde iedere dag. Scheelt per pier 300%…!! als Bart het doet in plaats van een van de anderen. Met de vorige avond vakkundig propvol ingeladen Renault Trafic haalde onze vaste chauffeur Dick de andere leden van onze groep, Hein, Bart en Onno op, om vervolgens koers te zetten naar de Veerboot Texel-Den Helder voor vertrek om 10.00 uur. Tot de Nederlands-Duitse grens was het weer vrij redelijk en kon er gelukkig vlotjes doorgereden worden. Bij Raststätte im Bunde aan de Nederlands Duitse grens werd de eerste stop gemaakt met uiteraard toiletpauze en koffie en voor een enkeling een koek. Uiteraard ook de gelegenheid voor de rokers om een peuk op te steken. Daarna de reis voortgezet met wat lichte regen tot Raststätte Grundbergsee Sud, voor wederom de nodige toiletbesognes en uiteraard de zo broodnodige opkikker koffie. Toen richting ons overnachtingshotel Auerhahn in Grevenkrug. Weliswaar geen hotel van de vijfsterrencategorie, maar met eenvoudige slaapkamers, een goede douche en wc is er in de meest essentiële behoeften alleszins redelijk voorzien tegen een eveneens alleszins redelijk en acceptabele prijs. In september 2012 zijn we namelijk voor het eerst onderweg gaan overnachten in Duitsland (de lichamelijke ongemakken weet je nog?). Tijdens de voorbereiding waren we het snel eens dat we dat deze keer ook weer zouden doen. Mocht je dus nog willen overnachten vanwege de vermoeidheid dan tip ik je hotel Auerhahn, adres  An der B4 (L 318) 6 24241 Grevenkrug . Zie ook : www.auerhahn-grevenkrug.de . Voor de beeldvorming zijn er in dit verslag wat foto’s bij gedaan.

Deze tussenstop om te overnachten is wel anders en duurder maar de chauffeur komt ook uitgerust op zaterdag aan en zit dan niet te stuiteren van de slaap als er in de middag nog even gevist kan worden. De kosten zijn € 73 voor een twee persoonskamer met aparte bedden en ontbijt. Het hotel is heel basic en gedateerd maar schoon, zeer betaalbaar, heerlijke schnitzels en geweldig bier.

En niet te vergeten de persoonlijke aandacht en bediening. En voor de rokers geldt een aparte regeling. In de praktijk betekent het dat de eigenaresse zelf het sein geeft wanneer er gerookt mag worden.

Het hotel dankt zijn naam aan de Auerhahn. “Het auerhoen (Tetrao urogallus) is een vogeluit de onderfamilie der ruigpoothoenders (Tetraoninae). De soort komt vooral voor in de boreale zone van Fennoscandinavie en Rusland, met gefragmenteerde populaties in Centraal-Europa. Auerhoenders komen niet in Nederland en Belgie voor.

De hanen hebben een lichaamslengte van 74-90 cm (inclusief staart van ca. 25 cm) en de hennen 54-63 cm. Het mannetje bereikt meestal een gewicht tussen de 3,3 en 4,3 kg (soms tot 6,5 kg) en vrouwtjes meestal tussen de 1,5 en 2,5 kg. Een flinke kluif dus.
Wellicht is dat ook zijn ondergang geworden want helaas is de Auerhahn in de loop der tijd ook uitgestorven in Noord-Duitsland door de jacht die er op gepleegd is… We kozen dit keer voor Spargel mit Snitzel. Bovendien is het bier daar best, zij het enigszins aan de dure kant. Het eten daarentegen is van een meer dan goed niveau en bovendien voor een prijs  waar in de Nederland menig restaurant failliet aan zou gaan. Alhoewel die avond de drank in de man belandde, was de hoeveelheid echter dusdanig dat ook de wijsheid in de kan belandde. Integendeel, naast het uiteraard die avond uitgewisselde visserslatijn, haalden we ook de nodige kwinkslagen en ander (vissers)latijn en gespreksonderwerpen de gesprekstafel. Zo werd aan de hand van onder andere de spreuk ‘Tempora mutantur et nos mutamur in illis’ (de tijden zijn veranderd en wij zijn meeveranderd) enige geestelijke verruiming van inzicht verkregen in het belang van het vroegere romeinse rijk naast het bewustzijn van de alom aanwezig betrekkelijkheid. De aanvaardbare hoeveelheid drank en het redelijk intensieve geleuter stonden daarna borg voor een goede nachtrust, zodat we de volgende dag goed uitgerust aan de laatste etappe naar onze visstek op Langeland konden beginnen.   

Zaterdag 30 april, (Dick)

Na een heerlijk ontbijt in de Auerhahn zijn we rond 9.00 uur vertrokken richting Spodsbjerg. Voor de zekerheid deze keer de Tom-Tom maar ingesteld. Het is ieder jaar weer zoeken naar de goede afslag. Tom-Tom dus ingesteld op Flensburg en die bracht ons feilloos in de goede richting. Waar we niet op hadden gerekend in dit laatste stuk waren de files. Dit keer niet alleen vanwege de “Baustelle” maar ook en vooral vanwege de beperkte doorgang bij de grens. Er was namelijk een beperkte vorm van grenscontrole. Dat was even wennen en waren we niet meer gewend. Er was uiteindelijk maar éé

n rijbaan beschikbaar en je moest dus langs de controle. We werden echter niet aangehouden en konden doorrijden. Onbegrijpelijk eigenlijk want 4 kerels met een baard van een paar dagen of meer in een busje zou je net zo makkelijk als gevaarlijk kunnen beschouwen. Maar goed ook want dan is het maar de vraag of we voldeden aan de douane regels. Na de grensovergang even een bakkie gedaan en snel weer door. Om 12.00 uur reden we Rudköping binnen, verwachtingsvol of we de sleutel van het huis voor 15.00 uur konden ophalen. Hoewel Onno en Dick alle charmes ingezet hebben om de Deense dame te verleiden tot het eerder beschikbaar stellen van de sleutel, werden zij wederom teleurgesteld. Het was een eis van de eigenaar om de sleutel pas om 15.00 uur beschikbaar te stellen. Gelukkig is er sinds een paar jaar de supermarkt met coffee-corner en heerlijke broodjes om de hoek. We hebben daar weer gebruik van gemaakt en Hein kon als kasbeheerder zijn eerste uitgave in Denemarken doen. Als een zorgzame huisvader vraagt hij dan aan iedereen wat ze willen en bezorgt het dan ook nog eens netjes aan tafel. Zo heeft een ieder zijn taak in het team. Na de koffie besloten we om al vast naar het restaurant Kaedeby te rijden om te reserveren voor de vrijdagavond. Gelukkig was dat na een aantal jaren weer eens mogelijk omdat er geen bruiloft of een ander familiefeest was. Inmiddels was het alweer tijd geworden om richting Novasol te gaan om de sleutel op te halen. Dat lukt, klokslag 15.00 uur. Het lijkt wel Duitse Gründlichheit. Het geeft toch altijd weer een fijn gevoel dat je de sleutel krijgt van het huis waar je een week samen doorbrengt. Op weg naar het huis eerst nog even langs Nicolai om ons te melden en de sleutel van de boot op te halen. Altijd leuk om de enthousiaste man weer te begroeten. Bij het huis aangekomen eerst een ‘’Novasol’’ controle gedaan. De ervaring uit eerdere jaren heeft geleerd dat Novasol soms een andere gedachte heeft over schoon opleveren. Dit keer zag het er goed uit en werden alle materialen uitgeladen en richting huis en berging gebracht. Bart ontfermt zich dan over zijn pieren, Dick ruimt de boodschappen in en Onno en Hein zorgen voor de andere spullen. We hebben op dat moment besloten om niet te gaan vissen. Iets waar we later spijt van hebben gekregen omdat het eigenlijk met de dag slechter werd die week. Die avond werd er genoten van een heerlijke nasi- maaltijd met zelfgemaakte saté van varkenshaas en sloten we de avond af met een lekker biertje en een glas wijn.

Zondag 1 mei, (Dick)

Na de verplichte rustdag op zaterdag konden we zondag eindelijk vissen. Eigenlijk is het zonde van de tijd die je zaterdag verdoet maar dat is al eerder gememoreerd. Maar ieder nadeel heeft weer een voordeel. Het voordeel van niet kunnen vissen op zaterdag is dat je voldoende tijd hebt om alle spullen weer tiptop in orde te maken. Volgeladen met het nieuwste vismateriaal en onze vertrouwde pierenemmertjes gingen we rond 9.00 uur op weg naar de haven. Het voelt altijd vertrouwt als je een boot hebt die je al meerdere keren van Nicolai gehuurd hebt. Na het uitladen zijn de vaste stekken weer ingenomen op de boot. Onno en Hein voorin en Bart en Dick achterin. Na enig overleg besloten uit te varen naar de welbekende vispunten nabij de Gele boei. Het was wel wat knobbelig maar het bleek achteraf de beste visdag van de hele week. We hadden die dag uiteindelijk een aardige bak met maatse gullen en een hele grote bak met maatse schol en schar. Voor het schoonmaken en inpakken is de afspraak dat Bart en Dick schoonmaken en Hein pakt alles met militaire precisie en veel geduld in. Dat is belangrijk want hierdoor krijg je geen vriesschade aan de vis. Die avond stonden de biologische kippenpoten en gebakken aardappeltjes van Onno op het menu. Heerlijk!

Maandag 2 mei, een dag vol platvis (Hein)

Maandag 2 mei  werd zuidelijk van de gele paal nabij de haven van Spodsbjerg, weliswaar verwachtingsvol maar uiteindelijk weinig succesvol, begonnen. De zee was zo glad als een spiegel maar de stroming bleek aldaar zo sterk dat onmogelijk de bodem kon worden bereikt. Terwijl wij toch op een diepte visten van circa 35 m en over meer dan voldoende lijn, lood en aas beschikten. Op een bijeenkomst bij Dick thuis voor ons vertrek kregen we een aanbeveling van een onzer Langelandcontacten en zijn we toen maar de beide vaargeulen overgevaren om aan de Lollandkant ons geluk te beproeven. Alhoewel de zee er ook daar als een spiegeltje bij lag bleek ook hier de stroming dermate sterk dat er onmogelijk aan de grond gekomen kon worden.

We vingen daar uiteindelijk slechts één vreemde snoeshaan. Vanwege zijn stekelige uiterlijk hebben we hem maar met de handschoen aan op de gevoelige plaat vastgelegd.

Uiteindelijk maar besloten om op ongeveer twee kilometer ten noorden van de haven van Spodsberg aan de kust op een diepte van plusminus 15 meter te gaan vissen op platvis. Dat bleek geen slechte keus. Onze Texelse zeepieren bleken een niet te versmaden lekkernij voor de zich aldaar ophoudende platvissen. Er waren momenten dat er drie van die grote platten tegelijk aan zaten. Binnenhalen tegen de stroom in staat dan ongeveer gelijk aan de sportschool. Met een visbuit van maar liefst 55 stuks platvissen van behoorlijk formaat konden wij huiswaarts keren. Het leverde ons weliswaar het nodige fileer- en inpakwerk op, maar gaf aan ons Langelandvissers voor deze visdag toch nog een zeer voldaan en nog succesvol gevoel. Die avond mocht Dick de ‘’ballen’’ van Bart serveren. We kwamen tot de conclusie dat deze zeer smakelijk waren.

Dinsdag 3 mei, niet zo best……(Onno)

We zitten al weer lekker in het ritme: op tijd er uit, een uitgebreid ontbijt met koffie, daarna de auto inpakken en op weg naar onze boot de Uttern 560 met 40 PS 4-takt motor. Een prima boot om met zijn vieren de zee op te gaan om te vissen op kabeljauw.

Maar dan moet er wel kabeljauw zitten. Op de een of andere manier kunnen we de vis niet vinden, ondanks dat we vrij veel gevaren hebben om te zoeken. Het weer is wederom prima, de zonnecrème hebben we niet voor niets meegenomen. Toch nog maar even een baseballpetje gekocht om de zon wat van het voorhoofd te weren.

Zoals vermeld de vis was moeilijk te vinden vandaag. We hebben wel wat gevangen, maar het “houdt allemaal niet over”. In tegenstelling tot andere jaren weinig kabeljauw, maar relatief veel schol en schar, ook wel met twee of drie tegelijk. De zee was de hele dag rustig, maar als je ‘s morgens een goed ontbijt met koffie hebt gehad, moet je ook wel eens “wat vocht kwijt”. Van een aantal doorgewinterde Langelandgangers heeft Dick de tip gekregen om een hightech urinoir (“plasbuis”) mee te nemen. Lengte en diameter naar behoefte zelf te bepalen. Met een normaal zeetje is plassen geen probleem, maar bij wat wind toch nog lastig genoeg op het voorsteven. De plasbuis is dan ook een fantastische oplossing zoals Hein hier laat zien, al hadden wij soms het idee dat er iets anders uit zijn vispak hing.  Zeer soepel wordt de buis gebruikt door de lenige Hein waar hij voor bedoelt is. Even afspoelen natuurlijk en weer klaar voor de volgende. Het feit dat we tijd hebben om hier een foto van te maken zegt al voldoende; druk met vissen hadden we het niet. Dit resulteerde vandaag ook in een Latijnse les van Hein, overigens ook Bart kan aardig meepraten. Eerlijk gezegd is er bij mij weinig blijven hangen, alleen “Tempus ruit, hora fluit”, bekend van de Friese staartklokken. En natuurlijk “Ad Fundum”, die gebruiken we wel eens bij de avond evaluatie.

……..zeer soepel wordt de buis gebruikt……..

Veel randzaken ben ik nu aan het beschrijven, over het vissen zelf valt namelijk weinig te vertellen. Wij willen wel, maar de vis wil niet. Met pieren lukt moeilijk, met een pilker niet, slepen van het aas helpt nog wel, maar het is het net niet…… Blijft eigenlijk alleen nog over vandaag te melden dat Hein wat in de war was….. Maar, dat was slechts een tijdelijke dip. Na een paar minuten zaten we weer tevergeefs te wachten op de aanbeet…….ook Hein. Het overheerlijke rundvlees van Bart maakt die dag veel goed.

Woensdag 4 mei, (Dick)

Prachtig, dat is de goede kwalificatie voor die dag. Dat geldt met name voor het weer want de visserij was gewoon (weer) slecht. De omstandigheden waaronder gevist werd waren ideaal te noemen. Met zonnebrandcrème op en in het T-shirt vissen met je maatjes is natuurlijk een van de mooiste momenten op zee. Met een dagtemperatuur in de dubbele cijfers, geen wind en een stralend zonnetje kun je toch niet beter wensen. Het gaat echter om de visvangsten en die vielen dus goed tegen. We hebben die dag meer dan een tank benzine weggevaren. Van Zuid naar Noord en weer terug en zelfs overgestoken naar Tars. Als je de routesporen op de GPS zou zien dan denk je dat je in een doolhof belandt bent. Gul en kabeljauw dienden zich die dag niet aan. Alleen een paar platvissen maar ook gering in aantal en klein van formaat. Het zal aan ons systeem liggen, vissen met pieren, want andere vissers hadden die dag wel (een beetje) succes. De heerlijke schouderkarbonade van Onno maakte de dag een klein beetje goed. S’ avonds onder het genot van een biertje naar het voetbal gekeken en bijtijds naar bed. Het zal de volgende dag toch wel beter zijn?

Donderdag 5 mei, (Dick)

Voor de vakantie hebben we ons goed voorbereid. Niet alleen het vismateriaal werd aangevuld maar ook de veiligheidsmiddelen werden uitgebreid. Hein had dit jaar ook een automatisch reddingsvest gekocht en als groep hebben we een nieuwe vuurpijl gekocht bij de visserij coöperatie in Oudeschild. Dit jaar werd zelfs het plan opgevat om een calamiteitenoefening te houden op zee. Dat het geen overbodige luxe is blijkt uit het volgende. We werden dit jaar twee keer geconfronteerd met motorpech. Je drijft, beter gezegd dobbert, dan als een weerloos bootje op zee. De eerste keer omdat de benzinetank vacuüm trok als gevolg van de ontluchtingsknop op de tankdop die niet werkte. Je krijgt dan gewoon geen benzine meer. Na de dop losgedraaid te hebben en de kogelaansluiting op de tank behandeld te hebben werd er weer benzine aangezogen en konden we onze weg vervolgen. De tweede keer bleek er wat meer aan de hand. De motor viel wederom stil en ook nu omdat hij geen benzine meer kreeg. Dit keer echter omdat de benzineslang was gescheurd bij de motoraansluiting. Gelukkig dreven we op dat moment aan de landzijde tussen de Groene en Gele boei, zonder wind en stroming. Je moet er niet aan denken als dat in de vaargeul gebeurt met veel wind en stroming. Het werd veroorzaakt doordat de benzineslang langs het stuurmechanisme van de motor schuurt. Als de benzine op dat moment over de warme motor heen komt heb je kans op een heel ander probleem: brand. Na enig telefonisch overleg met Nicolai besloten om de slang in te korten en te verleggen. Het Zwitsers Mac Giver zakmes van Hein werd ingezet om de slangklem los te draaien. Tip is dus om altijd iets van gereedschap mee te nemen aan boord. Volgende jaar gaan we toch maar die oefening houden. Kijken hoe lang het duurt voordat het roeispaanmechanisme geïnstalleerd is en of het überhaupt mogelijk is om daar te roeien met stroom en wind. Het feit dat er uiteindelijk nog veel gevaren is die dag zegt voldoende. De vis was moeilijk te vinden, zelfs niet op onze geliefde stek voor de platvis.

Vrijdag 6 mei,  een diepterecord in ons vis bestaan (Onno).

Vol goede moed een uur eerder uit bed. Gewekt door Bart (“Onnooo & Diiick”) en een klop op de deur om kwart voor zeven. Hein was al paraat natuurlijk. Normaal gesproken staat er dan een gedekte ontbijttafel om U tegen te zeggen. Volop keuze in het beleg, een zevental soorten vleesbeleg, natuurlijk zoete jam en de chocolade pasta. Dick vraagt iedere ochtend wie er nog een eitje van Tineke wil,  gebakken of gekookt, met of zonder gebakken spek, niets is te veel…..Vanmorgen was het echter anders. De tafel was ongedekt, alleen de koffie (iedere ochtend gezet door Hein) was te krijgen. Dick offerde zijn rozijnenbroodjes op om toch wat binnen te krijgen. Wat was er namelijk gebeurd?

De hele week heb ik de avond ervoor brood gebakken met de machine. 500 gram broodmeel, 320 cl water en 2:45 minuten later hadden we een lekker meergranenbrood. Na vijf dagen was het broodmeel op, dus aan de tweede zak begonnen, witbrood. Jarenlang haal ik het broodmeel bij de Welkoop in Den Burg, zo ook dit jaar. Na bijna drie uur kwam uit de machine slechts een homp brood. Nadere besturing van het pak leerde dat bij dit meel nog gist toegevoegd moet worden, dus vandaar de kale bedoening bij het opstaan. Aan het gezicht van Bart te zien viel dat een beetje tegen. Met de nodige Snelle Jelle’s en ander suikerhoudend materiaal zijn we de dag zonder problemen doorgekomen. We zijn tot de conclusie gekomen dat brood en krentenbollen meenemen en invriezen wellicht een goed plan is.

Maar wat let ons verder: het weer leek goed, wel iets meer wind,  dus meer stroming=> goed voor de vangst! Rond 8 uur voeren we de haven uit naar de plek waar Hein graag wilde vissen, haven uit rechtsaf en voor de Gele boei. Dat Hein daar wilde vissen was niet zo gek. In de afgelopen dagen had hij daar zijn “slag geslagen”. Vele gullen had hij daar aan de haak geslagen. Vandaag ging het echter niet, voor niemand niet. Waar we ook naar toe voeren, de stroming was redelijk hard zuid, de wind was oost, ons bootje ging heel hard noord ??…..Om half elf letterlijk nog geen stootje gehad, niemand van ons. Uit arren moede toch maar weer naar het witte het huisje in het noorden, waar we altijd succes hadden. We wilden de visvakantie met een goed gevoel afsluiten.  Ook dit liep anders. Pas om 11:32 uur (handgeklokt) had Bart zijn eerste aanbeet, een schol. Dick en Hein vingen daarna net als Bart nog een aantal exemplaren. Voor mij was het wachten, wachten en nog eens wachten. Geen enkele aanbeet tot 12:29 uur, één minuut voor het onverbiddelijke einde van onze visvakantie.

Dat geeft een onbevredigend gevoel hetgeen natuurlijk subtiel op de gevoelige plaat tijdens de terugreis is vastgelegd door de collega’s.

Een mooie schol kon ik dus uiteindelijk nog boven water halen. Dat was mijn bijdrage voor vandaag, één aanbeet, maar wel vis. Vandaar dat we rustig kunnen stellen dat deze vrijdag en eigenlijk de hele vakantie qua vangst tegen is gevallen. Vandaag in totaal slechts 8 platjes (schol en schar). Andere viscollega’s hadden  hetzelfde probleem deze week. We houden het maar een op verkeerde timing van de visvakantie, volgend jaar beter…….Nadat Bart en Dick aan boord ALLE ! vis hadden schoongemaakt,  een dikke klus dus vandaag, moesten we nog bijna een half uur varen om de boot weer in de haven aan te kunnen meren.

Hein ging weer voor het karretje, alles ging van boord in de auto en de boot werd een grote beurt schoonmaakbeurt gegeven. Spic en span konden we de sleutels inleveren en kregen we alvast de envelop voor volgend jaar weer mee. Volgend jaar gaan we op pad met een LIMBO 585 met 50 PS, met de kajuit voorop!

Een lang gekoesterde wens om deze boot te kunnen huren is daarmee gerealiseerd.

Terug bij het huisje zijn we met z’n allen hard aan de gang gegaan om alles in de auto in te krijgen, het huisje op orde te maken en gedoucht en wel naar “het laatste avondmaal” te rijden. Het was al weer enkele jaren geleden (steeds gereserveerd voor een feestje) want een visvakantie met een “jubileumschnitzel” maak het helemaal af. Deze schnitzel is eigenlijk te groot voor het bord waar hij op ligt. Voor Dick is het telkens weer een grote beproeving om de schnitzel weg te werken. Meestal helpt Hein wel een handje. De(zelfde) ober van Kaedeby waarschuwt ons steevast bij het voorafje ” dat we niet teveel moeten eten, want er komt nog meer”.

Ook deze keer was de schnitzel met accessoires weer uitstekend te verteren. In tegenstelling tot de andere gasten van Kaedeby hadden wij geen doggybag nodig om eten mee naar huis te nemen. Voor de andere gasten blijkbaar een normale zaak, want naast een groot stuk vlees verdwenen ook de lekkere gebakken aardappelen, de bloemkool, de doperwtjes en de worteltjes in de doggybag…..

Hein heeft deze keer afgerekend en in de auto kwamen we er achter dat het tweede rondje drinken ” van het huis” was, een kleine meevaller dus. Langs de binnenweg heeft Hein ons als BOB keurig naar het huisje gereden,  waar we nog een uurtje de week hebben geëvalueerd.

Tot slot nog een tip als je uit eten wilt gaan. Kijk dan eerst op de kaart wat een biertje kost. Wij gingen de laatste avond vorig jaar na het schoonmaken eten bij het hotel aan de haven. We moesten € 256 afrekenen en ik kan niet bepaald zeggen dat we rollend naar huis gingen, integendeel. Het drinken was fors duurder dan het eten. Voor de zekerheid heeft Dick dit keer een lijst met alternatieven opgezocht 

Zaterdag 7 mei, terug huiswaarts (Hein)

Om 06.00 uur opgestaan en provisorisch ontbeten. Vervolgens de laatste opruim- en inpak-werkzaamheden gedaan en de finishing touch gegeven aan de laatste schoonmaakwerkzaamheden van ons tijdelijke onderkomen. Zodat dit weer schoon en geriefelijk beschikbaar zou zijn voor een na ons komende ploeg. Alles nogmaals gecheckt en daarna om ongeveer 07.00 uur vertrokken voor de reis huiswaarts. Deze verliep voorspoedig, niet in het laatst door het mooie weer en de matige verkeersintensiteit. Na twee en een half uur rijden waren we Denemarken al uit en konden wij de noodzakelijke toiletstop bij de Hüttener Berge maken en daar vervolgens genieten van onze eerste koffiestop. Na plusminus 20 minuten weer vertrokken. Met het weer en de verkeersintensiteit als ook de met de wegwerkzaamheden aan de weg bleef het enorm meevallen zodat we weer twee en een half uur later al bij Hasbruch de volgende toiletstop konden maken om daar ons traditionele broodje bratwurst  en cola te nuttigen.

De voortzetting van de terugreis daarna werd al snel voor ons Texelaars afgestemd op de vertrektijd van de boot vanuit Den Helder, zodat tussentijdse stops niet meer nodig werden geacht. Maar ja dan reken je niet op een defect van de Lorentzbruggen op de Afsluitdijk. En laat dat defect nu juist de brug richting Den Helder/Amsterdam betreffen, de richting die wij volgden. De brug richting Leeuwarden was hiervan gevrijwaard en dat gaf ons wel een licht ongerechtvaardigd gevoel. Zeker toen wij via de nieuwssite ook nog vernamen dat rekening moest worden gehouden met een vrij lang oponthoud. De tijd werd enigszins gedood met het inschatten van de alsmaar langer wordende rij auto’s, terwijl een tweetal leden van de groep noodgedwongen bijdroegen aan het verhogen van het waterpeil van de Waddenzee. Maar uiteindelijk viel alles nog redelijk mee en konden wij na een oponthoud van circa 20 minuten het laatste stukje van onze reis voortzetten en zo de boot vanuit Den Helder naar Texel van 16.30 nemen. Na de overtocht linia recta naar de autowasstraat, zodat de auto weer spic en span bij de garage zou kunnen worden ingeleverd; de wagen vervolgens uitgeladen en de persoonlijke spullen en ieders aandeel in de visbuit in de prive-auto’s geladen en snel huiswaarts gereden om na deze lange en toch enigszins vermoeiende dag weer in onze eigen vertrouwde omgeving zelfvoldaan tot rust te kunnen komen. .

Tot slot

De week zat er weer op. Nieuw was de invoering van een wisselbeker voor de beste visser deze week. Als beste uit de bus kwam Hein, senior en voorbeeld van gezond leven en kampioen doorzetter.

Ook als het hem tegenzit en de anderen eigenlijk willen stoppen gaat hij rustig verder en vangt zo ongemerkt de meeste vis. Hein gaat de beker in 2017 verdedigen heeft hij gezegd. Dat betekent dat hij nog niet opgeeft, integendeel.

We hebben dit keer ook een aantal zaken eens tegen het licht gehouden en kwamen tot de volgende punten c.q. sterrentelling.

Onderwerp Score
Visweer 4/5 sterren
Huisje 4/5 sterren
Vangst 2/5 sterren
Boot 5/5 sterren
Samenwerking in en buiten de boot 5/5 sterren
Diner 5/5 sterren
Ontbijt 5/5 sterren
Het belangrijkste, de gezelligheid 5/5 sterren


De vakantie werd ook weer mogelijk gemaakt door de geweldige steun van Edwin van de Heuvel van Garage Dros uit De Cocksdorp. Hij steun ons al jaren om zijn bus tegen een concurrerende prijs beschikbaar te stellen. De vakantie zou anders wel een stuk duurder worden. Edwin bedankt!

Nabrander

Zoals beschreven hebben we net zoals andere jaren ook weer ons best gedaan om het huis netjes, schoon en verzorgd achter te laten. Groot was dan ook de teleurstelling toen Onno een paar dagen later onderstaande mail ontving:

Dear Mr. Werkman

Thank you for your e-mail.
Things that was not clean:
Oven, refrigerator, freezer, dishwasher, coffee machine, tabletops, cupboards/drawers, all the floors, furniture, dining table, closets/drawers, washbasin + plug, toilet, pool/whirlpool, windows and lamps.

If you have questions concerning this, please do not hesitate to contact us.

Nou dat hebben ze geweten.

In nagenoeg perfect Engels heeft Onno zijn visie op het geheel gegeven. Niet veel later kreeg hij bericht dat het allemaal gezien zijn bezwaar op een administratief misverstand moest berusten. Te gek voor woorden natuurlijk. Als je dus niet de taal machtig bent ben je overgeleverd aan de ‘’mening’’ van Novasol.

Wellicht wordt het tijd dat de vissers zich gaan verenigen om Novasol te “dwingen een eerlijk en transparant schoonmaakbeleid” te voeren. Wat wij begrepen hebben zijn wij niet de enigen die een dergelijke mail krijgen. Wij hebben er in ieder geval weer van geleerd. Dit jaar hadden we voor het eerst de controle niet uitgenodigd op vrijdagmiddag. Dat gaan we volgend jaar dus wel doen.

Wij zijn er in 2017 weer van 20-27 mei