2016-05 Theo Ringenaldus

Spodsbjerg 30 april t/m 7 mei

Deze week voor genoemde periode ons vakantieverblijf vastgelegd. Dit keer een week later hetgeen achteraf een zeer goede keuze bleek te zijn geweest. Normaal gaan wij meestal vanaf 23 tot eind april maar deze week bleek ons vertrouwde huisje al te zijn verhuurd. Diegenen die het weer aldaar in de gaten hebben gehouden hebben kunnen zien dat de omstandigheden die week bijzonder slecht waren. Met een dagtemperatuur van nog geen 6 graden boven nul en een teveel aan golven en wind, en dit vaak ook nog eens uit de verkeerde richting, maakte dat het voor de vissers die deze week hadden vastgelegd, bepaald geen lolletje was. Nee, dan hadden wij het een week later gelukkig heel wat beter getroffen. Met een dagtemperatuur die soms meer als 10 graden hoger lag, een stralend zonnetje erbij met weinig golven, en wind uit de goede richtingen hadden we er weer geen enkele uitval dag bij. Voor de zoveelste keer inmiddels waren we weer met ons “neus in de boter gevallen”, want alle dagen onder goede omstandigheden met je vismaten de zee op kunnen om te vissen daar doe je het tenslotte voor.

Naast Wiebe Knol en Anne Schotanus die inmiddels bij het interieur horen wat het zeevissen in Langeland betreft, waren er deze vis trip ook 2 nieuwelingen bij. En wel Bert senior en Bert junior Smidts, ofwel de “beide Berten”! Ik kende deze mannen al wat langer, en we hadden ook al een paar keer kennis met elkaar gemaakt in een bijzonder gezellig samenzijn. Bovendien had ik de beide Berten ook al eens bij me aan boord gehad tijdens het vissen op de Eems, en ook waren we er samen op uit getrokken om te snoekbaarzen en de makreel te belagen. Kortom, we wisten wat voor “vlees we in de kuip hadden”, en het klikte daarbij onderling ook nog eens erg goed. Bert Junior was ook zeer gedreven in het schoonmaken en fileren van vis. Niet voor niets had hij jarenlang dit werk op de markt verricht. Kwam dat even mooi uit bij onze eerste gezamenlijke avond. Wij zijn dan gewoon “verse haring uit het vaatje” te verorberen , en deze weg te spoelen met het nodige bier daarbij natuurlijk.

Er moest bij het vissen hard gewerkt worden voor een visje. Het was echt zoeken geblazen, maar uiteindelijk kwamen wij wel alle dagen met vis terug. Toch waren de vangsten minder als we gewoon waren. Ik moet zeggen dat er ook wel heel veel staand wand stond van de beroepsvissers. In tegenstelling tot de meeste jaren hebben we ook heel wat keren in de buurt van de bekende Bermudadriehoek gevist. Hier lagen vaak ook de grote sportvisboten met opstappers, en in hun kielzog soms wel enkele tientallen kleine visbootjes.

Dieptes variërend van 20 tot 40 meter leverde vis op. Vissen in Zuidelijke richting bracht weinig soelaas. Opvallend vonden wij het, dat een groep vissers die zich in Humble hadden gestationeerd, en pretendeerden daar vlakbij “bakken vol vis” te vangen, toch elke dag mooi richting Bermuda togen om daar hun geluk te beproeven. Dat komt dan toch niet echt geloofwaardig over.
Hetzelfde gold voor ons bekende vissers die vanuit Middelfart visten. Er werd daar, zo gaat het door hun vertelde verhaal, zeer goed zeeforel en grote tarbot vanaf de kant gevangen. Echter ook hier weer geen foto,s en verslag van de vangsten. En dit terwijl ons dat wel was toegezegd. Laten we het vooralsnog dus maar onder de noemer “visserslatijn” scharen!
De vissers die wel betrouwbare informatie gaven waren daar duidelijk over!
De vangsten in Middelfart waren tot dan werkelijk SUPERSLECHT! Sterker nog, het was volgens hen nog nooit zo slecht geweest! In februari van dit jaar is er een enorme brand in een kunstmestfabriek in Fredericia geweest. Volgens de geruchten die er gaan is er daarbij extreem veel verontreiniging in combinatie met bluswater de Belt ingelopen. Op de een of andere manier heeft dat de vegetatie daar op de zeebodem bepaald geen goed gedaan. De inmiddels vele meningen hierover lopen sterk uiteen. Spreekt de een over een complete milieuramp die zich heeft voltrokken, zegt de ander dat er werkelijk “niets aan de hand” is! Maar goed, nu weer terug naar het vissen op het zo mooie Spodsbjerg.
Wiebe en Anne visten zoals gewoonlijk vanuit hun eigen vertrouwde Jumbo.

Ze hadden dit keer “geheime” pilkertjes en shads tot hun beschikking. Wat wij ook probeerden, we kregen ze niet te zien! Er zaten volgens Wiebe “hutsels en frutsels” aan, maar dat bracht ons natuurlijk niet echt verder. De vissen die ze er mee vingen kregen wij uiteraard wel te zien! Mocht ik ooit de waarheid in deze achterhalen, zeg ik u bij deze toe, dit met u te zullen delen.

De “ beide Berten”, en ik visten vanuit mijn Predator 165.

Mooi om te zien hoe gedreven en fel Bert Junior was. Hier herkende ik veel van mijzelf in toen ik zijn leeftijd had.
Op een bepaald moment voer ik een klein wrakje aan welke op zo,n 15 meter tussen hoog opstaand kelb lag. We hadden al enige tijd niets gevangen, en Bert junior verzonk inmiddels in neerslachtigheid. Zoals afgesproken moest dit “aanvaren” absoluut gedisciplineerd gebeuren. Doe je dit met meerdere bootjes ben je absoluut kansloos. Prachtig mooi gaf de dieptemeter aan dat ik perfect over het wrakje heen gleed. En dan ineens, uit het niets, die bekende keiharde dreun bij op de Hengel die een fractie van een seconde later hoepeltje krom slaat, en een van oor tot oor glunderende Bert Junior daarbij. Het was hem gegund.

Het blijft prachtig om zulke drillen mee te maken. Meerdere keren natuurlijk dezelfde drift herhalen leverde dan ook mooie vissen op.

Veel te snel komt dan weer het einde van een zeer geslaagde en gezellige vis week in zicht.
Dat we terugkomen staat wel vast.

Theo Ringenaldus