2017-05 Spodsbjerg visploeg Texel

Visverslag 19-25 mei 2017
Visploeg Texel

 

Dick, Bart, Onno & Hein

Inleiding (Dick)

Zoals ieder jaar hebben we er weer naar uitgekeken. Om verzekerd te zijn van de gewenste huisvesting en vooral ook de gewenste boot, is er in september 2016 al weer gereserveerd voor 2017. Eigenlijk te gek voor woorden maar er is geen keus. Het eiland Langeland is in trek bij de vele (vis) toeristen want zo kun je vissers eigenlijk wel noemen. Ze komen overal vandaan en besteden toch veel geld aan woninghuur, eten, drinken en niet te vergeten brandstof voor auto en boot.

Het werd weer een prettige visvakantie, maar ook een met een hele nare ervaring. Niet alleen voor ons maar zeker voor de collega’s die het ongeval meegemaakt hebben en omgeslagen zijn met hun visboot. Visploeg Texel heeft in 2011 zo’n  bijna-ongeval meegemaakt. Dit was voor Dick aanleiding om contact te zoeken met een van de vissers om te kijken of zij hun ervaringen met ons wilden delen. Dat wilden ze, sterker nog, er is afgesproken dat hun ervaringen in ons verslag worden opgenomen. Een heel collegiaal, dapper en vooral ook moedig besluit dat ik ten zeerste waardeer en bewonder. Ga er maar aan staan om je verhaal te vertellen aan de beste stuurlui die tijdens het ongeval op de wal stonden. Want beste mensen, dat was zo. Wij stonden er tussen en hoorden de meest bizarre varianten. Het ware verhaal leest u in het verslag van woensdag 24 mei. Daar is, met dank aan de ongelukkige vissers, het verslag integraal en cursief in opgenomen.

Aan de rest van het verslag is door alle leden van visploeg Texel een bijdrage geleverd. Wij wensen u veel leesplezier.

Donderdag 18 mei, (Dick)

Na maanden van verlangens, checklisten, voorbereidingen, boodschappen doen en eten maken is het bijna zover. De jaarlijkse visvakantie op Langeland komt weer snel dichterbij. Donderdagavond hebben we weer met een opgetogen gevoel de auto ingeladen. Dit keer niet bij de brandweer maar bij Dick thuis. Scheelde weer in het onnodig overpakken van de spullen. Ook dit jaar is  de bijzondere sponsoring beschikbaar gesteld door garage Dros (www.garagedros.nl) uit De Cocksdorp;  de bus te leveren onder concurrerende voorwaarden. Eigenlijk een mooi staaltje van de zelfredzaamheid van de Texelaars. Elkaar helpen. Jij hebt geen bus? Ik heb die wel en die mag je gebruiken (onder concurrerende voorwaarden dus…).  Wat zouden we moeten zonder deze handreiking. De vakantie zou dan wel erg duur worden. De gemiddelde kosten per persoon zijn voor eten, drinken, reis, boot, huis en overnachting heenreis al 650 euro.

Vrijdag 19 mei, (Dick)

Bart had die ochtend de verse pieren gehaald en afgegeven bij Dick in Zuid-Eierland.  Op weg naar de verzamelplaats bij Onno in Den Burg nog even Bart en Hein opgehaald in De Koog. Na de laatste zaken zoals vers brood en waddenzeewater voor de pieren geregeld te hebben, zijn we vertrokken met de Texelse boot van 10.00 uur.

Eigenlijk is de reis een routine geworden. Tom-Tom is niet meer nodig en je maakt gebruik van vaste stopplaatsen voor rookwaar, sanitair en koffie. Zelfs de indeling van de bus is een vanzelfsprekendheid. Bart links achterin, Onno rechts achterin, Hein rechtsvoor als bijrijder en motivator van de chauffeur Dick. Niet dat Dick alles verstaat (of wil verstaan) wat Hein vertelt, maar hij houdt de boel wel op gang.

De eerste stop is altijd bij het wegrestaurant in Bunde, net over de grens in Groningen.  Een lekkere bak koffie gaat er dan altijd in. Zoals het ook het al jaren traditie is dat Hein de huishoudportemonnee beheerd, neemt hij ook de bestelling op en zorgt ervoor dat het op tafel komt. Die avond kwamen we rond 17.00 uur bij ons vaste hotel  Auerhahn, adres  An der B4 (L 318) 6 24241 Grevenkrug, zie ook . http://www.auerhahn-grevenkrug.de/

Vanwege het lekkere weer op het terras maar eerst een paar heerlijke Duitse versnaperingen genomen.

Onno maakte van de gelegenheid gebruik; hij zat wat in zijn tas te rommelen en kwam ineens met een doosje tevoorschijn. Dat was de beker voor de prijsuitreiking aan Hein voor de Beste visser van 2016. Door omstandigheden is het er nog niet eerder van gekomen. Onno deed met een paar mooie woorden de prijsuitreiking. Hein was confuus en vond dat hij teveel eer kreeg. Sterker nog, hij verdacht de ‘’jury’’ van complotvorming om hem voor volgend jaar weer te strikken mee te gaan vissen.  Hein, Bart en Onno pakten die avond de traditie weer op en bestelden een schnitzel. Dick nam deze keer zuur vlees, niet zo lekker als de versie van de Limburgse collega Jo van Havere maar goed binnen te houden. Zeker in combinatie met het nodige gerstenat. De schnitzels waren weer als vanouds, groot en lekker.

Het is daar trouwens hard werken voor de mensen, ze kunnen geen personeel krijgen. Als er nog iemand interesse heeft?  We gingen die avond redelijk op tijd naar bed. Slapen was geen probleem, integendeel. Door het nodige gerstenat was iedereen snel in dromenland, het visparadijs Langeland. Bart maakte die nacht geluiden alsof hij de grootste fish ever gevangen had…….

De andere morgen stond er weer een heerlijk ontbijt klaar. Dit keer ! gratis ! en geregeld door Dick vanwege een eervolle vermelding van het hotel in ons Visverslag 2016! Het verslag was namelijk niet alleen op de website van Langeland geplaatst maar ook via wetransfer verzonden aan het hotel zelf.

Zaterdag 20 mei, (Dick)

Na het ontbijt om 09.00 uur zijn we vertrokken richting de grens. Normaal gesproken een makkelijke reis. Dat was het nu ook, wel maar we kregen wel grenscontrole. Dit veroorzaakte een kilometer file. In Nederland tegenwoordig niks bijzonders maar aan de grens bij Denemarken wel, nog niet meegemaakt.

Er was zelfs een heuse fuik opgezet. Je zou zeggen het moet niet gekker worden, maar het is natuurlijk wel voor onze veiligheid. Er zijn politici die het in Nederland ook weer willen invoeren. Ik kan het me ook wel voorstellen: een volgepropt busje met 4 kerels die al een tijdje niet geschoren zijn. De douanier vroeg naar de paspoorten en wat we gingen doen. De paspoorten werden aan hem getoond en Dick vertelde dat we gingen vissen. Dat begreep de beste man natuurlijk niet maar met de toevoeging dat we naar Langeland gingen was het goed.  De verwarring zal wel veroorzaakt zijn door Dick zijn Duitse uitleg van vissen.

Het gaf in ieder geval nieuwe gespreksstof in de bus gedurende de verdere reis. Ach, als je de Ullabrucke bij Rudkoping weer over rijdt ben je alles vergeten en voelt het weer een beetje als thuiskomen. Yes! We zijn er weer. We kwamen rond 13.30 uur bij Novasol en u raadt het al; hoe zou het deze keer gaan met de sleutel? Onno gooide weer al zijn charmes in de strijd maar het mocht niet baten. We moesten tot 15.00 uur wachten. Hij deed wel een ontdekking. De sleutels waren gemerkt op last van eigenaar. Oorzaak: slechte ervaringen met schoonmaak en zelfs vernielingen. Er moet dus eerste een controlebericht doorgegeven worden aan Novasol voordat de sleutel afgegeven mag worden. Je kunt bij het inchecken trouwens zien waar de sleutels hangen. Het bord bij de balie geeft de zogenaamd verdachte bungalows weer. Het blijft zonde van de tijd maar hopen dat we er iets op gevonden hebben. Zie het verslag van vrijdag 26 mei.

Dan eerst maar een bakkie op het terras doen bij de supermarkt. Daar zat een hypermoderne scharensliep. Met een wonder van zelfgemaakte techniek, maakt hij in no-time de messen van de bezoekers/bewoners weer fit.

Na de koffie eerst naar Nicolai van IBI om de boot ‘’op te halen’’. Altijd leuk als hij ons  dan weer herkent als visploeg Texel. Hij moet een groot geheugen hebben of het ligt gewoon aan het feit dat we al vele jaren bij hem komen. Maakt niet uit, ook hier geldt weer dat het vertrouwd voelt.

Het was die dag behoorlijk warm en achterin de bus stonden onze Texelse pieren. Weliswaar in een koelbox maar toch. Dus naar de bungalow gereden om te kijken of we de pieren uit de zon konden wegzetten. Dat lukte.

We kwamen de schoonmaakster tegen. Zij was nog bezig. U raadt het al weer. Het was niet schoon achtergelaten. Onno heeft op dat moment gelijk met haar geregeld dat wij het beter zouden doen en dat ze vrijdag van harte welkom zou zijn voor de eindcontrole.

Uiteindelijk was het bijna 15.00 uur geworden en zijn we de sleutel gaan ophalen. Bij terugkomst volgde de traditionele slaapkamerverdeling waarbij Hein voorstelde om in het kleinste kamertje te gaan slapen. Ik kreeg hem niet van het idee af. Hij vond dat ik dit keer in de grote kamer mocht slapen. Afgesproken dat we halverwege de week zouden evalueren. Dat hebben we gedaan maar Hein was niet te vermurwen.  Als  je kijkt naar maatverhouding van bed en Hein zou dat best eens de oorzaak kunnen zijn dat hij aan het eind van de week niet erg lekker was. Zeker als het bed(je) ook nog eens vergelijk met het bed waar Hein al jaren in slaapt!

Volgend jaar toch maar weer wisselen of wie weet voelt een van de andere collega’s zich wel geroepen.

We zijn die dag niet meer gaan vissen maar hebben de vismaterialen voor de andere dag klaargemaakt. Voor de inwendige mens stond er die avond minestronesoep, macaroni en de nodige groenten klaar. S’avonds nog een paar biertjes en een wijntje gedronken en redelijk bijtijds naar bed gegaan.

Zondag 21 mei, (Onno)

Vandaag weer op de normale tijd het water op en gelijk een stuk gevaren naar het begin van het blindedarmpje. Geen succes, meer dan drie kwartier lang geen enkel stootje op de vier hengels, zelfs niet op die van Hein….dus zijn we een stukje gaan varen en daarna weer een stukje te varen en weer en weer…. je raadt het al, helemaal niets. Het “helemaal niets” duurde tot 13:00 uur toen we onze eerste gul in de bak konden gooien. Daarvoor nog een paar kleintjes gevangen (catch and release), maar verder heel rustig. Wel heel veel verkast van hot naar her, maar helaas overal hetzelfde ==> niets!

Wel konden de jassen uit want het was de hele dag mooi weer. Maar als je niets vangt heb je daar ook niet veel aan. In de tweede helft van de middag keerde het tij voor ons en werd er mondjesmaat wat ondermaatse vis gevangen en zo nu en dan eentje voor de bak. Dat ging helaas wel ten koste van veel onderlijnen en lood door het vast blijven zitten op de bodem. Het heeft ons veel materiaal gekost, zodat de voorraad ARCA high-tide sea power 2 hook:6/0 snel op raakte op de boot. Ook het lood van 170 gram werd schaars op de boot.

Rond een uur of vier, moesten we voor de zoveelste keer ophalen omdat iemand van ons vast zat. Dat betekent het opstarten van ons line-safe-protocol. Met de hengels binnenboord wordt er dan een rondje gevaren om de lijn los te krijgen, al dan niet op het laatst geholpen door een kleine ruk aan de hoofdlijn. Zo hebben we nog veel lijn & paternosters kunnen redden in de afgelopen jaren.

Rond vier uur gaf Hein dus een schreeuw dat hij vast lag, dus ophalen. Tijdens het ophalen kwam Onno ook vast te zitten, ongeveer tien meter rechts van Hein. Shit dus…

Dick had inmiddels de motor al gestart en ging een stukje vooruit. Hé, dat was voor mij net voldoende om los te komen. Tegelijk voelde ik leven aan mijn lijn, en een stevige!

Zwaar opdraaiend moest ik mijn meters lijn binnenhalen, tegelijk met Hein die bijna op dezelfde plaats vast lag. Een beetje schipperen voor Dick dus. Toen ik de vis kon zien heb ik Bart gevraagd om het  schepnet te pakken, dat was wel nodig: een hele mooie kabeljauw van 60 cm.  Maar ja, toen Hein nog. Hein gaf aan dat hij ook “iets” voelde, en had het erg zwaar met het binnenhalen. Het leek alsof hij muurvast lag. Na nog een rondje kwam er plotseling in de lijn van Hein ook beweging. Vele minuten later een doublet van een 45 cm en een van ruim 70 cm! Dus ook maar met het schepnet binnengehaald, waardoor we dag nog goed konden afsluiten.

Eind goed al goed.

Maandag 22 mei 2017, (Hein)

Een dag die qua weersomstandigheden praktisch een kopie leek van de zondag ervoor, heerlijk zonnetje, weinig stroming en wind en een zee die bijna zo glad was als een spiegeltje. Dus weer een dag die uitnodigde langdurig op de Langelanderbelt te vertoeven mits men zich van voldoende proviand had voorzien en niet te vergeten de nodige zon beschermende maatregelen had getroffen.

Uiteraard mocht ook de ultra moderne sanitaire voorziening niet ontbreken voor de ongetwijfeld, door het op peil houden van het lichamelijk vochtgehalte, zich te pas en te onpas voordoende urineermomenten. Alhoewel zondag een redelijke vangst werd gerealiseerd, zeven bovenmaatse kabeljauwen en een tiental grote platten, was de doelstelling vandaag vanzelfsprekend veel optimistischer.

We zouden wel even wat betere stekken aandoen en dan zou resultaat niet kunnen uitblijven. Ruim rechts boven de gele boei dat kon niet missen. Enkele van die stekken waren echter door staand want van de lokale beroepsvisserij reeds bezet zodat het verwachtingspatroon al enigszins diende te worden bijgesteld. Ook van het rustig uitvissen op de overblijvende betere stekken kwam niet al te veel terecht, enige ongedurigheid van enkele leden van ons team om te verplaatsen bij niet al te snelle aanbeet dan wel  het noodzakelijke verplaatsen voor de op onze stekkoers varende tankers en containerschepen waren daar weer debet aan.

Niettemin werd met name door het vakmanschap en uiteraard het nodige geluk voornamelijk van de leden van ons team op de achterplecht van de boot (Onno en Hein) het aantal van zeven bovenmaatse kabeljauwen toch overtroffen, ons hele team wist uiteindelijk een tiental behoorlijk bovenmaatse exemplaren boven water te halen. De totale vangst was weliswaar beduidend groter maar dat werd veroorzaakt door een overdaad aan ondermaatse kabeljauw die van ons een retourtje kregen Langelandsbelt.

Verder was de dag qua materiaalpech gelijk aan de zondag, ook nu werden 4 onderlijnen en lood verspeeld, voornamelijk veroorzaakt door kleine aangeslagen kabeljauw die weg duikt in de bodembegroeiing, wat ons laat in de middag deed besluiten dan maar de platvisgronden links van de haven te bezoeken. Ook hier overtroffen we licht de vangst van de dag ervoor met 11 grotendeels tamelijk dikke platten van flink formaat.

Gematigd tevreden zetten we koers terug naar de haven terwijl Dick en Bart als ‘team fileerders pur sang’ de vissen van hun ingewanden ontdeden en schoon spoelden zodat het fileren thuis zo min mogelijk troep zou opleveren.

 

 

 

 

 

 

 

De altijd inzetbare Hein zorgt er als een beroepsinpakker daarna voor dat alles piekfijn diepgevroren wordt.

 

 

 

 

 

 

 

Dinsdag 23 mei, (Bart)

Bart heeft het dit jaar rustig aan gedaan met de verslaglegging. Hij leverde de volgende foto aan. Op de goede momenten je rust pakken en genieten van lekker eten.

Woensdag  24 mei, (Dick)

We deden het die ochtend rustig aan. Hadden de avond ervoor op de weersverwachting gekeken ( www.dmi.dk ) waar onrustig weer voorspeld was. Eerst maar een lekker ontbijt met gekookte eieren en eieren met spek naar binnen gewerkt. Tijdens het ontbijt hoorden we wel het nodige geluid van een heli (onze bungalow aan Drejet 36 ligt op loopafstand van het water). Het geluid van een heli zijn we op Texel wel aan gewend dus daar besteedden we verder geen aandacht aan.

Na het ontbijt besloten eerst maar eens op de haven te gaan kijken. Daar zagen we niet alleen de heli in de lucht hangen maar ook andere hulpverleningsdiensten. Er werd iemand in aluminium warmhoudfolie in de ambulance gebracht. Wat was hier gebeurd?

Er bleek  een visboot omgeslagen te zijn en daarover gingen de wildste verhalen over in het rond. Dat was schrikken. We hebben in 2011 bijna zelf een dergelijke situatie meegemaakt. Er is om die reden contact gezocht met de ongelukkige vissers..

Hun ervaringsverslag is hieronder in cursief opgenomen

Op een woensdag in mei gingen we om 06;00 uur vissen met twee boten van de Fa Ibi en dus totaal 8 personen,op iedere boot 4 personen. Daar we vroeg gingen lagen alle boten nog in de haven en dus geen indicatie dat het te slecht was om te vissen. We gingen naar de rode boei omdat we daar gisteren ook hadden gevist en mooie gullen hadden gevangen met shads en diep water,

Achteraf wordt dit dus de Bermuda driehoek genoemd iets wat bij ons niet bekend was. Tegen half acht verslechterde het weer en werd besloten om terug te varen naar de haven. Iedere boot voer zijn eigen route en de boot die omsloeg voer eigenlijk een beetje dwars op de golven en zodoende sloeg er een golf over de boot en stond er direct een flinke laag water in de boot. Hierop gingen twee man hozen en stapte allebei aan de zelfde kant. Hierop sloeg de boot direct om en lagen er dus vier man in het water. Drie man hadden een life suite en 1 een zwemvest en ze bleven dus drijven en hebben zich aan de boot vastgeklampt. Gelukkig werkte een mobiele telefoon nog en deze heeft gebeld naar de andere boot dat ze waren omgeslagen en in het water dreven.

De andere boot is zo snel mogelijk naar de haven gevaren en de aanwezige man van IBI gewaarschuwd en deze heeft de hulpdiensten gewaarschuwd.De boot is nog teruggevaren met twee man om te zoeken en tevens is IBI ook gaan zoeken alsmede de boot van de brandweer en de pont en een reddingshelikopter.

Na 1.5 uur zijn ze gelukkig gevonden en twee man waren onderkoeld en zijn naar het ziekenhuis gebracht waar ze naar ongeveer 2 uur weer zijn opgehaald door ons. Wij waren met drie personen achtergebleven die dag om strand te vissen. Dit was onze tweede trip naar spodsbjerg en vorig jaar totaal geen problemen gehad. De bootjes van IBI zijn wel klein en instabiel naar mijn inziens maar als het weer goed is dan is het goed mogelijk om te vissen op de gehele zee.

Bij minder weer is het raadzaam om onder de kant te vissen op bv platvis. Ik hoop dat andere wat hebben aan dit verhaal want dit had zo maar fataal af kunnen lopen. Met vriendelijke groet, Jaap

Communicatie onderling in een visboot is ook hier weer essentieel gebleken. Onverwachte bewegingen maken moet je dus niet maken. Laten we er met zijn allen lering uit trekken. Zij hadden de moed om de ervaring met ons te delen.

Er is die dag bijna niemand meer uitgevaren, de schrik zat er goed in. Bij ons in ieder geval wel. We hebben nog overwogen om vanaf de kant te gaan vissen in Lohals maar uiteindelijk is dat er ook niet van gekomen. We zijn de visspullen in orde gaan maken en hebben de TV aansluiting in orde gemaakt. De collega’s uit Limburg zouden die avond ook nog even langs komen maar die planning liep anders. Daar zijn we donderdag naar toe geweest. Omdat het eerst niet lukte met de TV is er een plan B gemaakt, TV kijken bij Stubbegaard. Bart en Dick zijn daar in de middag naar toe gereden. Ze werden er hartelijk ontvangen en de vraag of we s’avonds naar het voetballen gekeken mocht worden was snel beantwoord. “Awel dat is goed he”. Bij terugkomst bleek Onno toch verbinding te hebben gerealiseerd en is Rudi weer afgezegd. Achteraf bleek het heel gezellig geweest te zijn. Tsja, je maakt wel eens van die keuzes waarvan je achteraf denkt…….

Donderdag 25 mei, (Onno)

Ook donderdag konden we de gul en kabeljauw moeilijk vinden. Deze dag veel gebruik gemaakt van de motor van onze LIMBO 585, dus veel gevaren. Aan het einde van de dag (voor de tweede keer deze week) weer een volle tank benzine toegevoegd. Omdat de gul niet wilde bijten toch maar weer op platvis gaan vissen bij het Witte huisje op 11-15 meter diepte. Eerst geprobeerd zonder anker, wat laten driften. Dat ging wat te hard dus toch het anker maar uitgegooid. Met onze “nieuwe boot” moet het anker aan de zijkant opgehaald worden. Het invaren wordt dan een stuk moeilijker. Er moest flink wat arbeid verzet worden om het anker binnen te krijgen. Onno en Hein moesten er flink aan ”trekken”…….

Geen vis, wel zon. Het was een (erg) warme dag. De jassen konden uit, een truitje was voldoende. Behalve voor Hein. Hein hield stug vol in volledig tenue.

Dit was het gevolg van de vorige dag(en). Waarschijnlijk een klein beetje kou gevat waardoor hij zich niet helemaal lekker voelde. Of was het toch het te kleine bed? Zelfs het eten smaakte hem wat minder. Dat is voor ons een teken om Hein wat extra te pamperen, wat als het eten niet meer smaakt, dan MOET er wel wat loos zijn. Gelukkig bleef het bij “niet lekker voelen”.

De zon, zoals gezegd, die was er wel. In het kader van ZHKH ging Bart aan de slag. Voor die niet in dienst zijn geweest: Zelf Hulp Kameraden Hulp. Zeg maar een soort van mantelzorg op het slagveld waarbij de ‘mantelriempjes’ vaak gebruikt moesten worden om bloedingen te stelpen of spalken te improviseren. Bart heeft daar zijn eigen pro-actieve vissersvariant op gemaakt. Het voorkomen van zonnebrandschade door het insmeren van maatje Dick voordat de visdag begint met een dikke laag factor 50 geloof ik.

Jullie merken wel aan de verhalen, dat het vissen wel wat te wensen overliet. We zijn dus op tijd de haven binnengevaren, met tijdelijk even loco-kapitein Onno. De zee was als een spiegel zodat we goed konden “doorvaren” tot de haven. Daar natuurlijk gas geminderd en Dick weer als kapitein/stuurman geïnstalleerd. De LIMBO 585 is best een grote boot en stuurt wat minder direct als de andere boten die we hebben gehad.

De inrit naar onze aanlegplaats is wat krap bemeten, maar gelukkig wel aan de buitenkant van steiger C. Daardoor konden we “onder het touwtje door”, de meerpalen vermijdend, op een rustige manier onze boot aanmeren.

Onze Duitse buren (een gezellige familie met opa, oma, kinderen en kleinkinderen) waren net voor ons binnengekomen. De stemming was opperbest bij unsere Freunde. Wat bleek? Bij de Bermudadriehoek hadden ze de “Fange der Woche” (geloof 17+ kilo) binnen gehengeld.

Tja, wij hadden dan wel heel wat platjes en een paar gulletjes, maar daar bleef het dan ook bij…… Gauw door naar huis.

‘’Laatste avondmaal’’

Snel klaar met het fileren en dus op tijd gegeten, afgewassen en opgedoft. Want we gingen op visite bij een “paar LIMBO’s”. Jo en Peter van Havere en hun Duitse neef Peter uit Aken zaten een kleine kilometer verder in een huisje. Rond half negen werden we heel hartelijk ontvangen en om de dorst te lessen een “kaaijd pèlske” erbij. Gezamenlijk werd de afgelopen visweek geëvalueerd. Voor beide “teams” overigens niet heel veel verschil in de vangst. Jo was al op Texel geweest en had daarnaast ook nog een aantal leuke verhalen en tips. Volgend jaar dus ook maar eens de Noorse garnalen proberen…..

Kortom de tijd vloog en het was al weer snel tijd om naar huis te gaan. Echter niet nadat Jo de Texelaars had getrakteerd op een petje, T-shirt en flesopener (jaja!!) van EDDD. Dat staat voor de carnavalsvereniging Eve Drinke Dan Door.

We zeiden nog “dat hoof neet” toen we “sjus unne aap tösse uh speul keigelle”. Ook nog langs deze weg “hiel bedaank” en “besjoer”.

Als laatste die dag natuurlijk weer de weg terug. Onno kon het natuurlijk weer niet laten en moest (ook midden in de nacht) nog achter de vogels aan. De Noordse nachtegaal deed heel erg zijn best om aandacht te trekken en dat is gelukt . Overigens hadden we die op het park al meerdere nachten gehoord…..

Vrijdag 26 mei, (Hein)

De dag liet zich weer van zijn meest zonnige kant zien met weinig wind en een vrij rustige zee. Niettemin was dit helaas voor Bart geen reden om mee de boot op te gaan, zijn lichamelijke gesteldheid was niet al te geweldig en hij achtte het verstandiger om maar thuis te blijven en een voorzichtig begin te maken met enige schoonmaakwerkzaamheden.

Ook Hein voelde zich niet helemaal optimaal maar met een paracetamolletje van Dick moest het toch wel lukken, het weer was rustig en het was tenslotte de laatste visdag.

Redelijk optimistisch werd rond negen uur aan boord gegaan om er nog de nodige jongens uit te snokken. Helaas werd er onder water weinig medewerking gegeven aan onze optimistische doelstelling.

Vier uur gedreven vissen leverde weinig aanbeet en slechts 2 bovenmaatse vissen en wat klein teruggegooid grut op. Weinig wind en stroming en de niet al te beste toestand van de pieren zouden daar wel eens debet aan geweest kunnen zijn. Vanwege het mooie weer konden de vissen aan boord schoongemaakt worden.

Om half één terug in de haven, boot schoonmaken, Nicolai verblijden met een nieuwe afspraak voor volgend jaar en toen naar ons tijdelijk onderkomen om daar als ware reinigingsmaniakken ons onderkomen eens flink onderhanden te nemen.

Rond zes uur zou ons resultaat worden beoordeeld zodat er niet zoals vorig jaar flink ge-emaild moest worden om de beweringen dat wij ons onderkomen smerig zouden hebben achtergelaten te ontzenuwen.

Bekwaam zorgden wij ervoor dat ons onderkomen niet alleen er spic en span uitzag maar ook dat de schoonmaakgeuren niet van de lucht waren.

Na enige toelichting over de resterende geringe restschoonmaak vanwege ons vertrek om  03.30 uur vroeg in de ochtend, bleek de controleuse geen enkel punt van kritiek te kunnen aanstippen en resteerde haar enkel maar lof over ons werk. Als dank voor haar uitstekende expertise was een fles wijn dan ook zeer wel op zijn plaats, niet in het minst omdat deze overhandigt werd door het meest innemende (niet van drank!) lid van ons team, Onno dus.

Vrijdagavond

Nu konden wij ons eindelijk op weg begeven voor de apotheose van onze visweek: de afsluiting bij restaurant Kaedeby Cafeen met de traditionele ‘Jubileumsnitzel’. Een lap vlees waar we ons elk jaar in onderling etende samenwerking smakelijk doorheen worstelen.

Omdat we dit jaar vooraf gereserveerd hadden via internet werden we hartelijk verwelkomd.

Dit jaar bleef er echter voor het eerst een restantje over omdat ons koekiemonster zich  niet helemaal 100% voelde. De ober, ook al weer twaalf jaar dezelfde, bood zelfs een doggybag aan, maar dit werd, vanwege ons vertrek in de vroege morgen, netjes afgewimpeld.

“Bob” Hein bracht ons na afloop weer veilig thuis en met een vroege morgen van 3.00 uur in het vooruitzicht doken we niet al te lang daarna allemaal tamelijk vroeg voor ons doen te bed.

Het restaurant is vinden op de weg naar Bagenkop en is van de haven van Spodsbjerg een kleine twintig minuten rijden. Het is gevestigd in het oude Bahnhofgebouw. De spoorlijn werd op 4 oktober 1911 in gebruik genomen door de Langelandsbanen (LB) en liep vanaf Rudkøbing in zuidelijke richting naar Bagenkop met een aftakking naar Spodsbjerg.

Navraag bij Nicolai van IBI Bootverleih leverde de prachtige nostalgische plaatsjes op van het spoor. Hij deed er ook nog een aantal foto’s bij van de oude ferrys. Wellicht interessant voor de vissers die al jaren op Langeland komen. Deze foto’s zijn in de bijlagen opgenomen.

Nicolai leverde via een website en passant ook nog een paar mooie sfeerfoto’s van de huidige ferry die in 2012 in gebruik genomen is. We zien hem regelmatig langs varen en hebben er af en toe zelfs last van maar de meesten hebben waarschijnlijk nog nooit meegevaren.

Zaterdag (Onno)

Het was weer zover, we moesten terug naar Texel. Op zichzelf geen straf natuurlijk, maar het betekende ook weer afscheid voor een jaar van Langeland. En dat doet altijd weer zeer. Alhoewel ik een collega visser hoorde dat hij nog een keer wilde/ging dit jaar……

Zaterdag vroeg om 3:00 uur opstaan met een vriendelijk verzoek van Bart om op “appél te verschijnen”. Hein die ons dagelijks verzorgde met een uitstekende kop koffie in de ochtend, moest helaas bekennen dat de koffie al ingepakt was en natuurlijk op een onbereikbare plaats zat. Niet voor de grijp dus…. We hadden de avond ervoor al veel voorwerk gedaan, zodat we enkel nog de laatste zaken hoefden in te pakken en schoon te maken. Dat ging gesmeerd, zodat we om 3:40 uur in de auto zaten voor vertrek. Nu maar afwachten of de Deense controle van de schoonmaak een voldoende voor ons in petto heeft….

We hadden onderweg prachtig weer zodat we door konden rijden. Geen tot weinig verkeer op de weg. Rond half 7 koffie in Duitsland inclusief een college van Hein over de verbuigingen van onze werkwoorden en de ondoorgrondelijke wegen des Heerens. Jaja om 06.30 uur in de ochtend dus…..

Bij vertrek van de “Parkplatz” werden we er op gewezen (door een aardige Duitse mevrouw) dat de achterklep opensprong! We hadden bij vertrek in Nederland al problemen met het slot, maar de hele week verder niet. Gelukkig dat we gewaarschuwd zijn, want als op de Bundesbahn een deel van onze bagage terecht was gekomen, hadden we een groot probleem gehad.

Het kwam misschien door het mooie weer of omdat we vroeg waren, maar op de terugreis veel “leuke” beesten onderweg gezien: ooievaar, Canadese gans, vos, ree, kraanvogel. Naast natuurlijk de gebruikelijke buizerds, kraaien, meeuwen etc. We hadden de afgelopen week geen tijd voor een ornithologische wandeling (behalve de Noordse nachtegaal…), dus deze bonus was erg welkom.

Bart en Onno hebben Dick in alle rust zijn werk als chauffeur laten doen. Wij hebben menigmaal onze ogen gesloten om de afgelopen week te verwerken, dat is gelukt. Dick reed op Red Bull onverstoorbaar door.

Om tien over negen al de volgende stop bij onze traditionele Bratwürst in Delmenhorst. We waren net op tijd binnen voor de bestelling want er kwamen twee bussen ” mit Rentner” zich melden. Overigens grotendeels alleen voor toilet…. .

De hele dag bleef het snel en voorspoedig gaan; om 09:45 uur al “Groningen” voor het eerst op de borden. Om half elf de grens over (zonder controle deze keer) en verder op weg naar Texel. In Den Helder aangekomen, net voor vertrek van de boot, werd onze vreugde wat getemperd door een (hele) lange wachtrij van toeristen die (op zaterdag?) naar Texel wilden. Met één boot in de vaart werd het dus ook voor ons een uur wachten.

Na de overtocht nog gezamenlijk de auto uitpakken, schoonmaken, vis verdelen overgebleven foerage verdelen en toen moe maar voldaan naar huis.

Uitkijkend naar 2018 in de hoop dat we ooit nog eens de vangsten evenaren uit de 60-er jaren ( bron Nicolai, IBI Bootverleih)

Visrecept

Een van de tradities in ons visverslag is een visrecept. Vanwege het grote aantal platvissen dat er dit jaar gevangen is, is  dat een recept met schol en garnalen.

Maak de schollen schoon, dep ze droog en bestrooi ze met peper, zout en bloem. Bak ze aan weerskanten bruin en gaar. Leg ze met de lichte kant boven op een schaal. Snipper de ui en hak de peterselie. Snij het spek in snippers. Bak dit met een eetlepel boter gedurende ca. 5 minuten. Roer er de garnalen door. Laat deze snel warm worden. Maak van ieder schol het visvlees op de graat los en vouw het open. Leg in ieder schol iets van het garnalenmengsel.

Ingrediënten

  • 4 schollen
  • Naar smaak peper, zout, bloem en peterselie
  • 75 gram boter
  • 50 gram ontbijtspek
  • 100-150 gram (wadden)garnalen

“Met smaak” zeggen we dan op Texel.

Tot slot

De week zat er weer op. Nieuw was de invoering van een wisselbeker in 2016 voor de beste visser deze week. Als beste uit de bus kwam Hein, senior en voorbeeld van gezond leven en kampioen doorzetter. Hij kreeg de prijs uitgereikt bij aankomst in hotel Auerhahn. Hij mag de wisselbeker een jaar lang in bezit houden.

De wisselbeker voor 2017 is gewonnen door Onno. Niet alleen omdat hij een van de betere visvakanties had maar omdat hij het voor elkaar kreeg dat we Europees voetbal konden kijken.

Evaluatie

We hebben dit keer ook weer een aantal zaken tegen het licht gehouden en kwamen tot de volgende punten c.q. sterrentelling.

Onderwerp Score
Visweer 3/5 sterren
Huisje 4/5 sterren
Vangst 3/5 sterren
Boot 5/5 sterren
Samenwerking in en buiten de boot 5/5 sterren
Diner 5/5 sterren
Ontbijt 5/5 sterren
Het belangrijkste, de gezelligheid 5/5 sterren

 

Visploeg Texel

Onno, Hein, Bart en Dick

Bijlage met foto’s (oude) ferry

Bijlage met foto’s spoor

De verbinding met Svenborg bestond uit een spoorpont waar de treinen op de pont werden gereden. Je kunt je dat niet meer voorstellen. Een spoorpont is een veerpont waar een of meer spoorwegrijtuigen of treinstellen op vervoerd kunnen worden. De op- en afritten van de pont en de veerstoep zijn daartoe voorzien van rails. De locomotief zelf wordt zelden vervoerd, vanwege het hoge gewicht. Vaak worden behalve de spoorwegrijtuigen ook passagiers en andere voertuigen overgezet. De welbekende brugverbindingen hebben het spoor overbodig gemaakt.

Het ging spoor ging langs de volgende dorpen, Rudkoping haven, Rudkoping, Robjergvejen, met aftakking naar Krogsbjerg en Spodsbjerg, Mollenos,Skrobelev,Longelse,Snaremose,Illebolle,Vindeby,Lidelse,Hennetvedvejen,Kadeby,Helsnedvejen,Humble,Norreballevejen,Tryggelev,Osterkovvogen, Norderbro, Rajevejen,Sonderbro en eindpunt Bagenkop.  Op 29 september 1966 werd de lijn gesloten en is inmiddels afgebroken.