2018-05 visploeg Texel

Verslag visvakantie Visploeg Texel

Onno, Hein, Bart en Dick

4-12 Mei 2018

Inhoud

Voorwoord. 3

Inleiding (Dick) 3

Voorbereiding (Dick) 4

Donderdag 3 mei (Dick en Bart) 7

Vrijdag 4 mei ( Bart) 8

Zaterdag 5 mei (Bart) 9

Zondag 6 mei (Dick) 11

Maandag 7 mei ( Hein) 13

Dinsdag 8 mei (Onno) 17

Woensdag 9 mei (Dick) 19

Donderdag 10 mei (Onno) 21

Vrijdag 11 mei (Hein) 24

Zaterdag 12 mei (Dick) 25

Tot slot (Dick) 27

Evaluatie. 27

Huisvesting. 28

Visrecept ( Dick) 29

Voorwoord

Ook in 2018 is er weer een verslag gemaakt door de leden van visploeg Texel. Ieder heeft zijn bijdrage geleverd. Het is een verslag geworden van een mooie en geslaagde visvakantie. Op de voorpagina staat de cartoon die we mochten gebruiken van Roel Ruiter. De cartoon staat voor Denemarken en Langeland in het bijzonder, al moet iedereen voor zich zelf maar invullen wat die 4 heerlijkheden zijn. Voor ons staat het eigenlijk voor de 4 V’s. Vakantie, Varen, Vissen en Vriendschap. Wij vieren hebben het in ieder geval weer prima naar ons zin gehad.

Wij wensen u veel leesplezier!

Dick, Bart, Hein en Onno (v.l.n.r.)

Inleiding (Dick)

Wat hebben Langeland en Texel met elkaar gemeen? Hoe komt het dat de Texelaars zo graag naar Langeland toegaan. Er blijken er namelijk veel meer te gaan dan alleen de visploeg Texel. Een kleine analyse.

Langeland is een eiland en één gemeente in Denemarken. Bij de herindeling van 2007 werden de oude gemeenten Rudkøbing, Sydlangeland, Tranekær samengevoegd tot één, geheten Langeland Kommune, deze maakt deel uit van de regio Zuid-Denemarken (Syddanmark).

De nieuwe gemeente omvat de eilanden Langeland, Strynø en Siø, met samen 12.578 inwoners (2017). Langeland bestaat uit de volgende dorpen Snøde, Lohals, Tranekær, Rudkøbing, Tullebølle, Søndenbro, Bagenkop, Humble, Illebølle, Lindelse, Tryggelev, Skrøbelev én Spodsbjerg. Het eiland heeft een oppervlakte van 290 km².

Texel is ook één gemeente. Het grootste dorp en tevens de hoofdplaats van de gemeente Texel is Den Burg midden op het eiland. In het zuiden van Texel liggen Den Hoorn en ’t Horntje, het laatste bevindt zich aan het Marsdiep. Oudeschild, Oosterend en Oost bevinden zich aan de oostkant van het eiland. De Koog is gelegen naast de duinen in het westen. De duinen scheiden de Koog van de Noordzee. In het noorden van de gemeente ligt De Cocksdorp. Andere dorpen op Texel zijn Zuid-Eierland tussen Den Burg en De Cocksdorp en het laatste dorp De Waal, net ten oosten van Den Burg. Texel heeft 13.750 inwoners en heeft een landoppervlakte van 170 km². Dit is inclusief het onbewoonde gedeelte Noorderhaaks. In de volksmond de Razende Bol genoemd. Jaarlijks komen er ruim 1 miljoen toeristen. Er zijn dus overeenkomsten. Zelfs in de taal. Radhus op Langeland staat voor raadhuus op Texel en betekent gemeentehuis.

 

 

Voorbereiding (Dick)

In het kader van “goede voorbereiding is het halve werk” zijn we dit jaar weer eens naar de Langelandcontactdag  geweest in Raamsdonksveer. Altijd leuk om weer de verschillende collega vissers te ontmoeten en ideeën uit te wisselen. Omdat het toch een flinke reis is, hebben we er ook dit jaar weer een gezellig weekend van gemaakt. Eerst naar de blusboot in Dordrecht bij de collega’s van de brandweer wezen kijken. Ondanks de ijzige kou uitermate interessant. Wat een techniek en een geweld als die waterkanonnen gaan spuiten.

Na het bezoek aan de brandweer zijn we naar de sterrenwacht Mercurius in Dordrecht geweest en veel geleerd over de sterren. Hein beweerd al jaren dat hij daar verstand van heeft en het moet gezegd: dat is zo. Tijdens een test op één van de computer daar, wist hij een score van 80 op 100 te halen. Wij menen ons te herinneren in de categorie “Expert > 65 jaar en ouder”.  Chapeau dus !!

Boven in de koepel staat een enorme Carl-Zeiss telescoop. De 150mm Carl Zeiss telescoop is een uit 1920 daterende lenzenkijker, geschonken door de zeevaartschool in Rotterdam.

De telescoop wordt overdag voorzien van een zonnefilter, waardoor het mogelijk wordt op veilige wijze zonnevlekken waar te nemen. Op de ‘rug’ van de Carl Zeiss is nog een kijker opgesteld: Een zogenaamde H-alfa zonnekijker. Deze kijker laat de zon in een speciaal gedeelte van het spectrum zien en ontrafelt zo details, die in de Carl Zeiss kijker onzichtbaar blijven. Denk hierbij aan zonnevlammen en protuberansen. Hein had de vraag over de betekenis ook goed ! Een protuberans is een wolk van heet, lichtgevend gas, uitgestoten door het zonsoppervlak.

Op kijkavonden wordt de kijker bij helder weer gebruikt voor het waarnemen van de sterrenhemel. De ringen van Saturnus zijn bijvoorbeeld goed te zien maar ook de wolkenbanden op Jupiter en natuurlijk de kraters op de maan!

Nog een leuk wetenswaardigheidje: op je verjaardag om 12.00 uur ’s middags staat jouw sterrenbeeld (bijv. 1 septemberè Maagd) precies daar waar de zon staat. Je ziet je sterrenbeeld dus niet, maar het is er wel.

Na de sterrenwacht naar het hotel in Oosterhout en inchecken. Vooruitlopend op de avond maar vast even een lekker Brabants Bokbiertje gedronken aan de bar. Het afrekenen van de overnachting viel tegen. Tip: als je boekt bij www.booking.com  in plaats van rechtstreeks ben je bijna 25 € per kamer goedkoper uit. Dat schijnt wel meer voor te komen.

S’avonds hadden we afgesproken bij restaurant Merlijn in Oosterhout om de Magic Bites weer eens te proberen. Dat was de vorige keer met Kees en Ingrid prima bevallen en ook nu smaakte alles weer voortreffelijk. Zeker een aanrader. De andere ochtend waren we als een van de eersten bij de contactdag. Je voelt je dan als een kind in de speelgoedwinkel. Hein was dit keer de enige die zich kon beheersen en geen nieuwe boothengel (type Westin W3, powercast 248 cm, 60-180 gram) kocht. Het was echt weer een contactdag. Leuk om collega’s weer te ontmoeten. En de hengel is een aanrader!

Zoals gebruikelijk is er ook dit jaar weer veel tijd besteed aan de inwendige mens. Daar zijn een aantal redenen voor:

  • we kunnen het diep gevroren meenemen;
  • kokkie staat niet uren in de keuken na een vermoeiende visdag;
  • en het is (in verhouding) duurder om het bij Dagli Brugsen te kopen.

 

Er stond dit jaar het volgende op het menu;

  • Zaterdag 5 mei             Nasi van Dick
  • Zondag 6 mei             Kippenfile van Onno
  • Maandag 7 mei             Ballen van Bart
  • Dinsdag 8 mei             Rundvlees van Bart
  • Woensdag 9 mei                     Schouderkarbonade van Dick
  • Donderdag 10 mei             Macaroni/spaghetti van Hein
  • Vrijdag 11 mei, kokkie vrij Jubileumschnitzel bij Kaedeby

Dit is overigens nagenoeg het basismenu van de laatste 10 jaar…….”never change a winning team”

Donderdag 3 mei (Dick en Bart)

Zoals alle andere jaren is het altijd weer afwachten wat voor weer het wordt. Oostenwind, westenwind of helemaal geen wind. Daarom op het laatste moment nog even snel op de weersverwachting gekeken bij weeronline. Je wilt tenslotte weten of dat het visweer is. Vrijdag een 10 met zuidenwind maar helaas dan zitten we in de auto. Gelukkig ziet het er voor zaterdag, zondag, maandag en dinsdag ook goed uit en daarna wordt het beduidend slechter. Laten we hopen dat het weer dusdanig verandert dat het goed weer is en goed weer blijft. Dat hebben alle Langelandvissers verdiend!

Op basis van de checklist de laatste boodschappen gedaan met Bart. Donderdagmiddag het busje van Garage Dros opgehaald en donderdagavond het busje van ingeladen. Het paste allemaal weer net. Garage Dros uit Zuid-Eierland heeft ons daarmee weer goed geholpen, want al jaren mogen we de bus tegen een zeer gereduceerd tarief 9 dagen! gebruiken. De enige voorwaarde die er gesteld wordt is dat we hem weer volgetankt en schoongemaakt terugbrengen op zaterdag. Dat doen we graag….. Het was ook deze keer ook weer passen en meten met al onze spullen.

Vrijdag 4 mei (Bart)

’s Morgens de 1500 zeepieren opgehaald in De Cocksdorp. Pieren waren ’s nachts gevangen dus verser kon niet. Het was echter geen garantie dit keer. Voor het eerst in alle jaren, hoewel op dezelfde wijze verzorgd, liep de kwaliteit sterk terug met als resultaat de laatste dag alleen maar vellen. Daarover verder in het verslag meer. Er is nog twijfel geweest of we dit keer met de ferry via Lolland zouden gaan, maar we kozen uiteindelijk voor de traditionele route. Met de boot van 10.00 uur vanaf Texel vertrokken. Een vlotte reis met de vaste tussenstops voor koffie en een shaggie. De gebruikelijke files kwamen echter ook nu weer precies op de plek zoals voorspeld (al 12 jaar lang) tussen Delmenhorst en Bremen, maar lopen bij Hamburg totaal uit de hand. We staan helemaal vast. Overigens veel bewondering voor de civieltechnische bedrijven zoals die het werk uitvoeren. Resultaat was wel dat we twee uur later dan gepland aankwamen bij het welbekende hotel Auerhahn in Grevenkrug. Het was er niet minder gezellig om met een lekker biertje en lekker eten. We hebben de avond zelfs afgesloten met een heerlijke schnaps.

Bij het naar bed gaan ontstond er bij Hein lichte verwarring. De eigenaar had de gang van de hotelkamers oranje geverfd. Op zo’n welkom hadden we niet gerekend. Op de gevel staat hotel, restaurant und Mehr. Wat dat “Mehr” betekent hebben we nog steeds niet ontdekt. Zou dat iets met die kleur te maken hebben?

Het was overigens de 1e keer in mijn leven dat ik met de 4 mei herdenking niet op Texel was.

Zaterdag 5 mei (Bart)

Na een goed ontbijt weer op tijd onderweg naar Denemarken. Er was echter weer veel oponthoud door files. Bij de grens was een kilometerslange file door de grenscontroles. In tegenstelling tot vorig jaar mochten we dit keer zo doorrijden.

Als je eenmaal de Langelandsbrug op gaat voelt het als thuiskomen. De Langelandsbrug (Deens: Langelandsbroen) is een brug bij Rudkøbing in Denemarken. De brug verbindt sinds 10 november 1962 de eilanden Langeland en Siø met elkaar.

We waren rond 13.00 uur op Langeland. Uiteraard moesten we bij Novasol wachten tot 15.00 uur op de sleutel van de bungalow. Daarom maar de boot geregeld bij IBI. Daarna eerst even naar de bungalow. Daar troffen we de eigenaar. Leuke Denen, woonden zelf 40 km van Spodsbjerg. We mochten een gedeelte van de bagage én de pieren onder het afdak zetten. Bij aankomst in de haven eerst maar even ontspannen al lijkt dat niet voor iedereen te gelden.

Uiteindelijk om 15.00 uur de sleutel opgehaald en de bagage uitgeladen Om ± 16.30 kozen we voor de eerste keer deze vakantie het ruime sop richting de gele boei. Dick had al snel de eerste gul te pakken en nog wel op een shad. In korte tijd vingen we een aardig beetje vis. Na het schoonmaken nog even een biertje gedaan en soep gegeten. Om 20.30 aan de maaltijd, bereid door onze sterrenkok. De maaltijd bestond uit nasi, varkenshaassaté, gebakken eieren, zoetzuur en niet te vergeten kroepoek. Uiteindelijk bijtijds naar bed. Op naar morgen.

Zondag 6 mei (Dick)

Hein verraste ons tijdens het ontbijt (met een heerlijk eigen biologisch eitje van Tineke!) met de prijsuitreiking van de wisseltrofee voor de beste visser van onze visploeg. Die prijs is vorig jaar ingesteld en door Hein gewonnen. We dachten al dat hij dat vergeten was omdat hij er bij de Auerhahn (de eerste vakantiedag) niks over had gezegd. Niets was echter minder waar. Hein deed dat geheel op zijn eigen manier, mooie woorden met hier en daar een Latijnse uitspraak. Precies zoals wij Hein kennen. Onno kreeg de prijs voor zijn goede visvangsten van vorig jaar en omdat hij het Champions League voetbal op de computer wist te toveren.

Na het ontbijt is het de eerste dag altijd een beetje zenuwachtig gedoe. Je hebt altijd mensen die een vast ritueel hebben in de ochtend terwijl anderen al met het vispak aan komen lopen. Uiteindelijk had iedereen zijn spullen bij elkaar, proviand en drinken ingepakt en konden we op weg naar de haven. Vanwege het mooie weer werd factor 30 ruimschoots gesmeerd. Ziet er niet altijd even charmant uit maar ja, het is het een of het ander. Het leek op de haven minder druk dan andere jaren op zondag. Zaterdag waren we na het uitpakken nog even naar de vertrouwde gele boei geweest. Een plek waar we jaren redelijk vis gevangen hebben. Bij Nicolai van IBI Bootverleih hadden we nu een extra jerrycan gevraagd want vandaag zouden we voor het eerst naar de Bermuda gaan. Iets waar jaren over gesproken is maar nooit ten uitvoering is gebracht. De jerrycan werd zonder enige aarzelen kosteloos door IBI beschikbaar gesteld. Nicolai heeft service hoog in het vaandel staan. Toen we hem meldden dat de motor een benzinelucht produceerde, kwam hij ’s ochtends al met gereedschap aan om het poreuze stukje slang te verwijderen. De rest van de week geen problemen meer gehad.

Met de Limbo 585 van IBI was de Bermuda goed te doen. Al was het af en toe nog best knobbelig, ondanks het mooie weer. Maar ja: het heet natuurlijk niet voor niets Bermuda driehoek. Op de website www.zeevissenlangeland.nl vond ik een prachtig Excel overzicht met Langeland coördinaten van Carlos Guilliams.

 

Met de coördinaten van de Bermuda driehoek ingevoerd in de nieuwe Lowrance Hook 4 van IBI werd koers gezet naar de plek.
De Lowrance is een hele verbetering t.o.v. de oude visvinder. De assistent van Nicolai had hem weliswaar op Nederlandstalig ingesteld maar het is toch even wennen. Bij thuiskomst daarom maar gelijk de handleiding opgezocht.

 

We begonnen midden in de driehoek maar belandden uiteindelijk door het driften bij de rood-witte boei tussen de driehoek en Lolland. We noemden het de Noorse boei vanwege de kleurstelling. De vangsten waren zodanig dat we eigenlijk de rest van de week dat tot ‘’onze’’ stek rekenden. De meesten begonnen met onze vertrouwde pieren maar Dick besloot het ook eens met de roze shad te proberen. In eerste instantie leverde dat niet het gewenste resultaat op maar uiteindelijk kwam er toch die mooie aanbeet en kwam voor hem zijn ‘’Fange der Woche’’ boven water. Niet heel bijzonder maar zeker foto- en weegwaardig.

Het was een topdag en het feitelijke begin van een hele mooie visweek. In je T-shirt vissen, wat wil je nog meer.

We hebben er die dag zeker 50 gevangen maar ons keurig aan het quotum en de maatvoering gehouden. Om 16.30 uur naar de haven terug gegaan want er was nog het een en ander te doen. Zoals gebruikelijk werd de vis, onder het genot van een biertje, gefileerd door Bart en Dick en daarna vakkundig ingepakt door Hein.

Voor de inwendige mens stond er die dag groentesoep, schouderkarbonade, aardappelen, bloemkool en een goed gevulde salade op tafel. Dat betekende wel een afwijking van het schema maar daar ‘’mag’’ kok Dick (ná overleg en goedkeuring!) zelf over beslissen. S’avonds lekker buiten gezeten onder het genot van een drankje en de dag geëvalueerd.

Maandag 7 mei ( Hein)

Na een goede nachtrust en ontbijt presenteerde de dag zich wederom stralend zodat het meenemen van de dikke viskleding achterwege kon blijven. Met het visafval van de gefileerde en inmiddels ingevroren exemplaren van zondag, hengels, onze onvolprezen texelse waddenpieren, drinken en de nodige beverage en snacks op naar de haven. Na de goede vangstdag van zondag en het geweldig mooie weer zat de stemming er best in. Praktisch geen wind en dus met een zee als een spiegeltje voeren we wederom richting Bermudadriehoek. Een goede stek blijft immers vast pandoer totdat de resultaten duidelijk minder worden. Zo’n 400 meter buiten de haven het visafval overboord  en ons weer verbazen over de meeuwen die plotseling vanuit het niets er weer waren om zich aan het visafval tegoed te doen.

Door de geringe windkracht vergde de vaartocht naar de Bermudadriehoek minder dan een uur zodat we snel weer op de uitgekozen coördinaten onze positie konden innemen. Pieren aan de onderlijn met hier en daar een enkele shad en snel uitwerpen. En ja hoor, onze texelse waddenpieren bleken weer een niet te versmaden lekkernij voor de gullekens. De vangst verliep bijna weer net zo goed als de vorige dag en wederom werden er formaten gevangen die beduidend groter en vetter waren dan in vorige jaren. De formaten en de vetheid van de gullen in combinatie met de maximum per visser mee te nemen aantal gullen verschafte ons de ongekende luxe om te gaan selecteren.

Voor bovenmaatse gullen van 40 centimeter haalden we nu onze neus op, die gingen weer terug de Belt in. Alleen de grotere maten kwamen door de ballotage en gingen mee, we mochten er tenslotte maar 20 meenemen. We vingen in bijna zomeroutfit in een dusdanig frequent tempo dat de tijd bijna ongemerkt verstreek. Het merendeel van de vangst was in onze ogen echter niet waardig genoeg om de eer van het fileren en invriezen te mogen meemaken. De meegenomen plastic bak leek ons inmiddels ook vol genoeg om te besluiten maar weer eens huiswaarts te keren. Onze kapitein en eerste stuurman Dick startte de motor en full speed zette hij koers naar Spodsbjerg haven.

Een kapitein eerste stuurman waar menige visploeg uitermate jaloers op zouden zijn. Hij voer ons immers al 12 jaren veilig heen en weer naar onze visstekken in soms zelfs barre omstandigheden door de soms verraderlijk wisselende weersomstandigheden.

Maar halverwege de terugtocht liet de motor ons plots in de steek en er waren geen roeispanen aan boord. Het was rustig weer met een gladde zee en we hadden een rustige kapitein-stuurman die precies wist wat hij moest doen. Van paniek was dan ook geen sprake, wat wil je als de rest van de ploeg ook uit rustige mensen bestaat. Na enige analyse en deductiewerk kwam onze kapitein-stuurman erachter dat de tank wel eens leeg kon zijn. Deze helderziende ingeving van hem bleek maar al te waar te zijn. Geen probleem we hadden immers een volle reservetank bij ons, dus vullen maar en gauw verder. Van dat laatste was echter geen sprake, na het vullen van de tank en het herhaaldelijk starten gaf de motor nog steeds geen thuis. Nog geen paniek, want we hadden immers ons mobiel bij ons en we zouden Nicolai van IBI Bootsverleih wel eens even met dit falen confronteren. IBI suggereerde de benzineleiding van tank naar motor te controleren, want daar zou het euvel zich wel eens kunnen voordoen.

Onze kapitein-eerste stuurman, een control-freak van de eerste orde, ging aan de slag en ja hoor het uiteinde van de benzineleiding dat met een dosseerballetje de benzinedoorvoer naar de motor behoort te regelen was zo droog als gort. Het dosseerballetje bleek klem te zitten. Gelukkig bracht het altijd tot onze uitrusting behorende multifunctionele mes van Hein uitkomst. Tegen dit stuk gereedschap, vakkundig door de kapitein-stuurman gehanteerd, had het dosseerballetje totaal geen weerstand. En ja hoor de motor sloeg weer aan en we konden verder huiswaarts. Tussentijds de vissen nog even van hun ingewanden ontdaan en gespoeld zodat het fileren thuis de minste troep en tijd zou vergen en we rustig de dag zouden konden evalueren met een lekker pilske in de hand.

Alhoewel het niet tijdig (laten) bijvullen van de tank een kleine smet is op het blazoen van onze kapitein-stuurman moet niet worden vergeten dat deze man naast deze functie ook nog eens de functie uitoefent van kok voor onze visploeg zodat we elke avond na terugkomst verzekerd zijn van een voedzame en uiterst smakelijk maaltijd. Hij kan dus bij ons een behoorlijk potje breken, maar hij moet wel oppassen het niet te gek te maken. Die avond stond de spaghetti van Hein op het menu. De avond werd wederom doorgebracht onder de luifel onder het genot van een drankje en voor Bart en Dick een shaggie.

 

Dinsdag 8 mei (Onno)

We stonden een beetje in twijfel of we wel naar de Bermuda driehoek zouden moeten varen. Tijdens het ontbijt de weersverwachting nog eens goed doorgesproken. Niet alleen internet is dan ons studiemateriaal, maar vooral het vaantje wat wij achter ons huis kunnen zien. Op onderstaande foto zie je dat het vaantje op “acht uur “ staat, teveel voor een rustige visdag.

De gezamenlijke conclusie was dan ook, met als motto “Better safe than sorry”, dat we in de buurt zouden blijven van de gele boei. Dit ondanks de goede vangsten van de afgelopen dagen in de Bermuda driehoek. Dus op naar de haven. Daar aangekomen zagen we bij onze steiger een aal. Deze aal liet zich geruime tijd bewonderen in het ondiepe maar heldere water. Ook voor ons een unicum om dit te kunnen bekijken.

Na het overpakken van onze spullen op de boot, waren we klaar om te vertrekken. Tijdens het langzame varen naar de plek om het visafval van de vorige dag over boord te kieperen, ontstaat er twijfel en discussie over de plek waar te vissen. Het leek er verdacht veel op dat ons vaantje wat strakker stond dan nu op het water. Het viel erg mee, er stond wel wind, maar niet zodanig dat we niet naar de Bermuda zouden kunnen varen. De kapitein stuurman heeft natuurlijk het laatste woord. Op basis van voortschrijdend inzicht hebben we unaniem besloten om toch naar de Bermuda te varen. Ook kreeg de kapitein stuurman vrij mandaat om te besluiten om terug te keren als daar aanleiding voor was. è op naar de Bermuda.

Dit was net als andere dagen een mooie vaartocht. Tuurlijk was er wel wat meer wind, de golven waren ook wat hoger, maar niets om verontrust over te zijn.  In de Bermuda driehoek aangekomen hebben over de hele dag matig gevangen, als je dit vergelijkt met de andere dagen. Het lukte niet echt…… We hadden wel een aantal mooie vissen, maar de hoeveelheden waren mager.

De wind begon in de middag wat meer aan te trekken en we zaten bij de (verste) “Noorse” boei. De witte kopjes op het water werden steeds meer zichtbaar, dus tijd om de hengels binnen te halen en terug te gaan varen. Op het moment dat de hengels binnen waren koos de kapitein stuurman “het ruime sop”. Na enkele ogenblikken varen  keken Hein en ik elkaar aan met een blik van “zitten wij fout of ?”.  We voeren richting Lolland….. De afspraak was dat we zouden stoppen met vissen, dus de kapitein stuurman gevraagd wat de plannen waren.  “Naar de haven zoals afgesproken” was het antwoord. Toen toch maar aangegeven dat de haven de andere kant op was. De kapitein stuurman had een beetje tijd nodig om zich te heroriënteren, maar was het met Hein en mij eens dat de koers niet goed was. Dus het roer ging om, op naar Spodsbjerg.

Net als de aal aan het begin van de dag, weer een unicum: in alle visjaren hebben we de kapitein stuurman nog niet kunnen betrappen op een foute koers……….

De terugreis “ging niet vanzelf”. Er moest hard gewerkt worden door de stuurman om de steeds hoger wordende golven netjes “te nemen”. De snelheid van de boot moest naar beneden, zodat het een langere en onrustige terugtocht is geworden. Vooral door het stuk varen in de Bermuda driehoek, met verschillende stromingen op een relatief kleine oppervlakte, weten we weer waar de naam aan te danken is.

Zonder problemen hebben we de haven bereikt en het dagelijks vaste ritueel konden we weer met een goed gevoel aan tafel. Het weer was nog steeds fantastisch, net als het eten! We hebben het in de afgelopen jaren al wel meer geschreven, wij vinden dat we dagelijks een vijf sterren menu krijgen voorgeschoteld. We hadden ook het gevoel dat de kapitein stuurman annex kok deze dag wat extra zijn best had gedaan voor ons diner. Op tafel kwam draadjesvlees van Peter Haker, de beste ambachtelijk slager van Texel, geserveerd met gebakken aardappelen, appelmoes en natuurlijk de schaal met salade. è Haute cuisine dus. Het alternatief is een patatje van Ibi op de haven……. Wij weten het wel.

Woensdag 9 mei (Dick)

Opgestaan om 7.30 uur ( de een wat vroeger, de ander wat later), eerst een heerlijk ontbijt met eieren en spek. Wederom Bermuda, iets wat goed is niet veranderen en we hadden nu weer de kans. Fout van maandag niet gemaakt en op tijd afgetankt. Conclusie is wel dat het ook geen vast gegeven is hoe lang je met de benzine doet. De ene dag kun je heen en weer op een tank maar dat is dus geen garantie voor de volgende dag. Door het varen naar de Bermuda wordt er toch wel aanzienlijk meer benzine verbruikt deze week. Natuurlijk is een en ander afhankelijk van wind en stroming maar we kwamen deze week op een kostenpost van ruim € 130. Is wel geld maar dan krijg je er ook iets voor. Ook vandaag haalden we weer keurig ons quotum met maatvissen.  Naast hele grote knorhanen werd er mooie maatse gul gevangen. Ook heel veel klein grut (althans onder onze maat) die we met een goed gevoel weer terug hebben gezet om te groeien. Ons knuppeltje dient hierbij als maatvoering. Bij twijfel:  catch en release.  Het blijft indrukwekkend om de scheepvaart waar te nemen. Tankers, containerschepen, passagiersschepen of defensiemateriaal.  Het komt allemaal langs. Zelfs de ‘’dolfijnen’’ kom je er tegen. Vlakbij de boot. Spelend en duikelend met elkaar waarbij het geluid dat zij dan produceren duidelijk een signaal is dat zij het naar hun zin hebben. Prachtige momenten waren dat deze week. Midden op het water en zo midden in de natuur.

Minder plezierig was om een aansteker en een ‘’octopus’’ uit de keel van een gul te moeten halen. Die beesten waren erg mager en hebben wellicht dagen niet kunnen eten. Gelukkig beten ze wel in onze toen nog acceptabele pieren en hebben ze de vrijheid teruggekregen en kunnen ze hun buikjes weer gaan vullen. Laten we afspreken dat we eigen vuil aan boord verzamelen, mee terugnemen en niet meer overboord gooien. Visploeg Texel doet dat in ieder geval al jaren. Aan het begin van de dag wordt er een tasje opgehangen dat aan het eind van de dag gevuld met afval mee terug gaat.

Het avondeten bestond uit de ‘’ballen van Bart’’, aangevuld met  bruine bonen, gebakken aardappels, mix van spekjes, champions en uien en natuurlijk niet te vergeten de gevulde salade met allerlei ingrediënten. Tonnetje rond was iedereen. Dankbaar werk voor het kokkie. Daarna maakt het kokkie dan ook dankbaar gebruik van de mogelijkheid om even een sleepie te doen. De avond werd afgesloten met een goed gesprek en een lekker glas wijn op de veranda.

Donderdag 10 mei (Onno)

Nog steeds werden we wakker met het vooruitzicht dat het een warme en mooie dag zou worden. Deze dag zou iets anders beginnen dan de andere dagen….

Woensdagavond bij de afwas (=deels afwasmachine) bleek de aardlekschakelaar doorgeslagen te zijn. De schakelaar in de meterkast weer omgezet en de afwasmachine ging weer aan. Verder nergens naar gekeken, waarschijnlijk een te natte aanrecht voor het koffiezet apparaat was de conclusie van Hein en mij.

De volgende ochtend wilde Dick ons weer verblijden met de eieren van Tineke. Deze worden iedere ochtend op verzoek gebakken, geklutst of hard dan wel zacht gekookt. Vanochtend niet, want bij het ontbijt bleek dat de kookplaat de boosdoener was voor de kortsluiting. De papieren er bij gezocht en je moest dus Novasol bellen. Maar hoe vertel je in het Duits dat de aardlekschakelaar er door de kookplaat steeds uitvliegt? Google biedt de oplossing: “ein Fehlerstromschutzschalter”. Niet een woord wat zich lekker laat uitspreken. Na meerdere telefoontjes het probleem uit kunnen leggen: er zou iemand komen om te kijken. Dat paste voor vandaag wonderwel want Bart luisterde vandaag wel naar zijn lichaam en bleef thuis. Dus de monteur kon komen. Met z’n drieën gingen we dus vissen deze keer. De weersverwachting gaf vanaf 14.00 uur code geel aan, dus we spraken af dat het een korte dag zou gaan worden.  Echter we hebben de hele middag kunnen vissen, pas tegen 5 uur kwam  het verwachte slechte weer. Het vissen begon in de ochtend goed met drie grote schollen, maar daar bleef het bij. Slechts een stuk of 7 vissen inclusief 4 grotere botten. Dick wilde die ook eens een keer proberen, die gingen deze keer mee. De pieren waren inmiddels niet meer van de door ons gewenste kwaliteit, ze waren erg slecht zeg maar. Of het daardoor kwam weten we niet, maar we hadden de rest van de dag geen stootje meer. Aan de verzorging op de boot van de pieren kan het niet gelegen hebben. Ondanks dat de pieren “niet veel meer voorstelden”, werden ze tijdens het verplaatsen liefdevol door Hein beschermd tegen de brandende zon……

Thuis in ons huisje hoorden we van Bart het verdere verhaal van de kookplaat. De kookplaat bleek bij doormeting kapot te zijn, dus de eigenaar moest gebeld worden. Die was er ook binnen afzienbare tijd, maar zonder nieuwe kookplaat. Op Hemelvaartsdag bleek er geen nieuwe te krijgen zijn. Of het goed was dat hij vrijdagmorgen de nieuwe ging installeren? , natuurlijk wel , maar we moesten in de avond dus improviseren met ons eten. Nasi in de oven warm gemaakt en later de saté en satésaus ook in de magnetron. Het duurde allemaal wat langer, maar ook nu weer goed gegeten.  In tegenstelling tot de andere dagen was het nu om zeven uur al donker. En het bleef regenachtig met zo nu en dan een ferme klap onweer. De evaluatie van die dag was dus binnen deze keer…… Zo in de tweede helft van de week beginnen de fysieke inspanningen voorzichtig hun tol te eisen. Dick na het eten even voor een sleepie en Hein en Bart “onder de pet” in de kamer…….

Vrijdag 11 mei (Hein)

Een bewolkte hemel maar gelukkig weinig wind en stroming die weer enigszins uit het westen kwam. Dit betekende dat wij in vergelijking met voorgaande jaren nu elke dag hebben kunnen vissen. Maar ja dan onze onvolprezen Texelse waddenpieren; de uitzonderlijk goede weersomstandigheden voor ons bleken voor hen desastreus uitgepakt te hebben. Van de eens zo dikke en volop bewegende pieren was door het voortdurende warme weer niet veel meer over dan een slap dun velletje dat zich moeilijk meer liet aanhaken.

Dat werd dus voornamelijk vissen met de shad. Van pilkeren zijn wij namelijk geen al te enthousiaste liefhebbers, dat laten we liever aan onze oosterburen over.

De rustige zee en het kalme weer lieten weer een snelle tocht naar de Bermudadriehoek toe waar na aankomst de zon begon schijnen. Door de afwezigheid van onze onvolprezen Texelse waddenpieren was de aanbeet beduidend minder maar de vangst op de shads viel ons nog alleszins mee. Weliswaar geen aantallen zoals we de afgelopen dagen gewend waren maar toch nog een redelijk aantal exemplaren dat er prijs op stelde de verre reis naar Texel te mogen meemaken. We hebben het zelfs meegemaakt dat alle vier de hengels krom stonden. Nog nooit gebeurd.

 

Rond 1 uur huiswaarts, de boot sauber machen en weer inleveren bij IBI en op naar onze nederige stulp om deze eveneens eens even goed te gaan aanpakken zodat verhuur aan een ons opvolgende visploeg weer tot de mogelijkheden kon behoren. De laatst gevangen vis fileren en invriezen en visafval afvoeren ( netjes met de boot ver genoeg uit de kust). Daarna spullen inpakken voor de terugreis, douchen, omkleden en rustig onze laatste pilskes opdrinken, de BOB aanwijzen (meestal ik) voor de traditionele afsluitingsavond bij Kaedeby Cafeen en rond half zeven met z’n allen naar Kaedeby Cafeen.

Deze traditie is altijd een belevenis op zich, niet alleen door het vaste menu dat wij daar genieten, elk jaar de Jubileumschnitzel, maar ook door de vaste ober die wij daar nu al zo’n twaalf jaar achtereen meemaken. De man kent allerlei talen, maar Nederlands is hem nog enigszins te machtig.

Hij kent ons precies, wat er toe leidt, dat wij als wij vanuit Nederland via internet reserveren (dit om te voorkomen dat wij niet voor een volle tent staan wegens o.a. plaatselijke bruiloft of feest) hij het menu ook reeds weet vast te leggen zodat wij bij aankomst geen menukaart meer nodig hebben.

Binnen een paar minuten staat dan ook de schnitzel op tafel…..Tot verrassing van de andere gasten.

Zaterdag 12 mei (Dick)

Vorig jaar zijn we vroeg vertrokken en dat wilden we dit jaar weer doen. De wandelende wekker Bart maakte iedereen om 04.30 uur wakker!! Op een manier die ons deed denken aan de periode dat we voor ons dienstplichtnummer de maatschappij dienden. De bus was de dag ervoor al ingepakt. Alleen de handbagage en de diepgevroren vis en de restanten uit de koelkast moest er nog bij. Dit keer ging gelukkig ook de perspex koelbox van Dick mee. Na de sleutel ingeleverd te hebben bij Novasol reden we om 05.00 uur de Ullabrug over. Een beetje slaperig maar ook weemoedig omdat het er weer op zat en er weer een jaar gewacht moet worden op de volgende visvakantie. Onno en Bart gingen er eens goed voor ‘’zitten’’.  Dat zitten betekent een kussen in nek en rug. Dit jaar werd er een record gevestigd. Nog voor we Svenborg op het vaste land binnenreden hoorden we voor in de auto dat de heren weer in rust waren en de visvakantie evalueerden. Bij de grens werden zij wakker. “Zo, je schiet al lekker op Dick” was het eerste dat Bart zei. Tradities zijn er om in ere te houden en dus stopten we om 7.30 uur bij wegrestaurant Huttenberge Heute in Duitsland voor een stevige bak koffie en wat eten. En natuurlijk niet te vergeten het zware shaggie. We waren vroeg weggegaan om op tijd voorbij Hamburg te zijn. Omdat de werkzaamheden in zuidelijke richting meevielen passeerden we om 8.30 uur Hamburg.  Vlak voor Delmenhorst hadden we nog een flinke Stau maar uiteindelijk bereikten we om 13.00 het wegrestaurant in Delmenhost voor de traditionele brattwurst.

We hadden daarna geen problemen meer en konden lekker doorrijden. We haalden net de tussenboot van 14.00 uur niet maar dat betekende wel dat we vooraan op de Wagemaker van 14.30 stonden. Om 15.15 aangekomen bij de brandweer in Den Burg om de auto uit te laden en schoon te maken. Daarna even de auto door de wasstraat en hij was weer klaar om in te leveren. Maar eerst nog Hein zijn spullen weer ingeladen om hem thuis te brengen. Na thuis alles uitgeladen te hebben, de auto ingeleverd kon ik om 17.30 uur genieten van een lekker koud biertje. Het zat er weer op en iedereen was weer gezond en veilig thuis.

Tot slot (Dick)

De foto bij de inleiding is veelzeggend voor deze vis vakantie. Het was weer gezellig en er werd leuke vis gevangen. Het was de beste vakantie sinds jaren. De weersvoorspellingen kwamen uit, zelfs nog beter. Vissen in je T-shirt bij de Bermuda. Wie heeft dat? Het leek wel een biljartlaken soms.

We hebben ook positieve ontwikkelingen gezien. Er werden alleen maatse vissen meegenomen en er waren aanzienlijk meer vissers die gebruik maakten van zogenaamde automatische redvesten en die ook daadwerkelijk droegen op zee. Want bedenk dat nog steeds een wijze spreuk van oude vissermannen is: hoe de zee toch steeds het strand weer kust en kust…….. Vrij vertaald: de zee geeft maar neemt ook.

Evaluatie

We hebben dit keer ook weer een aantal zaken tegen het licht gehouden en kwamen tot de volgende punten c.q. sterrentelling. Niet verrassend want het was een topweek.

Onderwerp Score
Visweer (eigenlijk sterren te kort) 5/5 sterren
Huisje 5/5 sterren
Vangst 5/5 sterren
Boot 5/5 sterren
Samenwerking in en buiten de boot 5/5 sterren
Diner 5/5 sterren
Het belangrijkste, de gezelligheid!! 5/5 sterren

 

Wat ons opvalt dat er altijd een gevoel van heimwee is als je weer thuis bent. Je krijgt zelfs een gevoel van jaloezie als je het verslag zit te schrijven en de berichten op Facebook leest. Je kijkt alweer uit naar de volgende keer. Bij het vertrek is alweer de boot bij IBI gereserveerd. Eigenlijk is Langeland het hele jaar door onderwerp van gesprek. Er is een soort van periode voor Denemarken en een periode na Denemarken. Dat komt waarschijnlijk door de 4 heerlijkheden zoals in de prachtige en veelzeggende cartoon van Roel Ruiter op de voorpagina uitgebeeld. Zoals gemeld: wat die heerlijkheden zijn moet een ieder maar voor zich bepalen. Er gaan inmiddels ook veel collega’s elders in Denemarken vissen. De New Seeekers hebben daar in de sixties een mooi nummer voor geschreven: I’ll Never Find Another You. Vrij vertaald: er is altijd ergens wat nieuws te vinden. Wij houden voorlopig nog vast aan Langeland. Voor ons dat is dat nog steeds ‘’the promised land’’. Mocht je het nummer willen zien en luisteren. Control/klik op de foto.

Huisvesting

Nadat Hein in 2017 gebruik had gemaakt van het kleine bed in de kinderkamer kwamen we tot de conclusie dat dat niet zo’n goede keuze was. Dit jaar heeft Bart daarom zich opgeofferd en in het (onderste) stapelbed  geslapen. Of dat de reden is dat hij donderdag vanwege lichamelijke klachten niet mee kon is onbekend. Dat weten we in 2019. Dan gaat Onno het proberen.

Wisselbeker

De prijs gaat dit jaar naar Bart, die niet alleen mooie visresultaten had maar ondanks zijn fysieke ongemakken toch altijd weer zijn steentje bijdraagt aan het geheel. Niet in het minst om op volle zee de hengel van hemzelf én de kapitein stuurman visklaar te maken. Ook voor het repareren van een onderlijn op de golven en bij weer en wind, daar draait Bart zijn hand niet voor om. Ook niet onvermeld mag blijven het shaggie voor de kapitein stuurman als we weer eens aan het verkassen zijn. De prijs is ook als kleine troost omdat hij zijn altijd liefdevolle verzorging van de pieren dit jaar een klein beetje zag mislukken. Vanaf woensdag waren het meer vellen dan pieren die je om de haak moest wikkelen. De warmte door het goede weer was teveel voor ze. è “Ieder voordeel heb z’n nadeel.”

 

Visrecept ( Dick)

Een van de tradities in ons visverslag is een visrecept. Dit jaar vanwege mooie vangsten weer een recept met rondvis: Heek (of kabeljauw) met tomaten en cognac. Het recept is van ‘’De oude vismarkt’’ in Oudeschild.

Verhit 2 el. olie in de cazuela (koekenpan met deksel) en sauteer hierin de uien een minuut of twee. Leg een deksel op de schaal en laat dit zachtjes pruttelen. De uien mogen niet bruin worden. Draai daarna het vuur hoger, doe de tomaten, knoflook, chilipeper, pimenton, zout en peper erbij en laat dit 1 minuut koken. Roer de cognac erdoor en het 5 minuten pruttelen. Voeg dan de visbouillon toe en laat het daarna nog eens 2 minuten pruttelen. Bestrooi de vis aan beide kanten met zout. Verhit in de koekenplan de resterende 2 el olie, schroei de vis hierin snel dicht en leg hem op een voorverwarmd bord. Doe de garnalen in de pan en sauteer deze kort. Leg ze daarna op het bord. Doe de venusschelpen in de pan samen met 4 el water, sluit de pan en laat dit bij hoge temperatuur koken, haal de schelpen eruit zodra ze open zijn en leg ze ook op het bord. Doe de vis in de cazuela bij de saus en bak deze 5-8 minuten in de oven op 175 ºC of zo lang tot de vis net gaar is ( kerntemperatuur ± 60ºC.) Schik de venusschelpen en de garnalen in de cazuela en zet deze in de oven tot alles warm genoeg is.

Ingrediënten

  • 4 el extra virgin olijfolie
  • 2 grote uien, fijn gehakt
  • 2 middelgrote tomaten, ontveld, van zaad ontdaan en gehakt
  • 2 teentjes knoflook, fijn gehakt
  • Stukje rode chilipeper, van zaad ontdaan, fijn gehakt
  • ½ tl pimenton( paprikapoeder)
  • Versgemalen zwarte peper en zout
  • 4 el cognac
  • 4 el visbouillon ( van b.v. geconcentreerd visfond)
  • 900 gram Heek of kabeljauw, ongeveer 2,5 cm dik
  • 12 grote garnalen, gepeld
  • 24 venusschelpen of kokkels schoongemaakt

Verder heb je nodig: een cazuela met deksel (zie mijn artikel) – een koekenpan met antikleeflaag

 

Op Texel zeggen we dan : met  smaak