2018-09 Stubbegaard Peter-Wimke-John

Langeland 2018

Het was niet de bedoeling dat ik dit jaar Langeland zou bezoeken.

Vriend Wimke had al aangegeven dat het hem niet best uitkwam vanwege zijn werk en zelf had ik behoorlijk geïnvesteerd in nieuw podiumapparatuur.

Toch naar Langeland?

Het moet op een avond in eind mei zijn geweest, toen ik bij Wim was om samen nog een aantal loodkoppen te maken voor mijn trip naar Noorwegen, begin juli.

Wim had om dezelfde reden als hierboven aangegeven, dat hij ook voor die trip moest bedanken.

Diezelfde avond vertelde hij dat hij een pracht van een baan aangeboden had gekregen en dat hij daar ook even moest aangeven wanneer hij vakantie zou willen nemen.

Aangezien het gezelschap voor Noorwegen reeds compleet was, vroeg hij tussen neus en lippen door, waarom we niet nog een keertje naar Langeland konden gaan? Het was vorig jaar immers fantastisch bevallen, op die keren na dat de pech ons parten had gespeeld.

Tsja, met tweeën zou een beetje té duur worden en als we zouden gaan, moest het wel erg goed afgestemd worden met onze agenda’s.

Mijn specialistenbezoekjes in het ziekenhuis waren immers reeds ingepland en ook een aantal (gast)optredens met de band. Ook Wim had een aantal datums met verplichtingen.

Enkele dagen later kreeg ik een berichtje van Wim, dat John, een goede vriend van hem wel zin had om mee te gaan. Met drieën zou het financiële plaatje wel moeten lukken.

Het werd een heel gepuzzel en de enige week dat het zou moeten kunnen was die van 8- tot 15 september.

Wonder boven wonder hadden onze vrienden Chris en Rudi van Stubbegaard nog een appartement voor ons vrij voor die periode, dus snel vast laten leggen. Meteen ook bij Frank Lobbezoo gezouten tappen besteld, voor het geval dat stroming en wind het ons te moeilijk zouden maken om de gullen op het wijd te belagen.

Donderdag 6 september werd als afgesproken het pakket tappen aan huis geleverd. Topservice van Frank!

Vorig jaar hadden we ontzettend goede ervaringen gehad met deze zoute tappen door op de dagen dat we niet konden gulvissen, binnen een paar uurtjes een emmer vol grote platvissen te vangen. Dit geankerd, enkele honderden meters uit de kust!

Huurboot.

Vrijdagavond om 23.00 uur met een volgeladen bus op weg vanuit Limburg, zonder mijn eigen boot!

“Waarom zou je die zware boot meesleuren?” vroeg mijn vrouw enkele weken eerder. Je komt uren later aan op het eiland, jouw auto gebruikt ook nog eens meer brandstof en…. Ik vind het veel veiliger voor jullie, ik wil je nog niet kwijt! Zoveel zal een huurboot toch niet kosten?

Die argumenten zetten me aan het denken en in overleg met mijn reisgenoten ging ik toch nog eens snuffelen op het internet of er zo kort voor vertrek nog een fatsoenlijk visbootje vrij zou zijn.

IBI had alles volgeboekt, De boordapparatuur van Roelof leek mij te moeilijk in gebruik en Alex Bootsverleih had nog een Raider 18 voor die week vrij. Deze dus geboekt, de prijs viel echt mee.

Aankomst.

Na enkele tussenstops arriveerden we rond 09.00 uur in de haven van Spodsbjerg en lieten ons door Alex alles uitleggen over de boot. Rond het middaguur meldden we ons bij Stubbegaard.

We werden hartelijk ontvangen en na een heerlijke kop koffie en een glaasje fris, het appartement ingericht en onszelf een aantal rustuurtjes gegund, het is immers vakantie.

Zondag was Jan de wind ons te bedrijvig en zijn we gaan eilandhoppen richting het noorden.

Voor John was alles nieuw en vooral de kleurrijke huisjes vond hij geweldig.

Den Gyldne Hund in Lohals hield ons een uurtje of 2 in gijzeling en op de terugweg toch nog heel even vanaf de oever gevist aan de schietbaan met de zoute tappen. Het aas was er erg snel vanaf, 1 krab liet zich zelfs tot aan de stenen zien, alvorens deze de haak losliet.

 

1e visdag

Maandag zijn we naar het zuiden gevaren met de boot. Ik had mijn eigen vertrouwde Lowrance navigatie meegenomen. Op de boot was een Garmin dieptemeter aanwezig die we gebruikten maar ik had geen zin om al die waypoints van de aanwezige bootnavigatie te zien.

We probeerden het eerst met onze loodkoppen op de gul. Wimke en ik probeerden zoveel als mogelijk John in te weiden in de sportvisserij, met name de shadvisserij. Maar dat ging erg moeizaam vanwege de toch vrij stevige wind.

John ving een ondermaats gulletje en hij begon ook nog eens steeds groener te kijken.

We zijn toen ongeveer een kilometer of 3 voorbij de groene paal voor anker gegaan op ’n metertje of 6 diepte. Het duurde eventjes maar toen ging het een beetje los. Mooie platvissen kwamen aan boord, met schol als hoofdmoot. Tappen waren we vergeten mee te nemen en hadden onderweg nog snel bij een winkel zagers gekocht.

Ondanks de stugge hengel, wist John voor het eerst van zijn leven enkele platten aan boord te brengen en rond 15.00 uur hebben we de haven weer opgezocht, want de gevangen vissen moesten worden verzorgd, er moest gegeten worden. Het weer veranderde zienderogen en ’s avonds brachten we een bezoekje aan de ondertussen wereldwijd vermaarde Stubbeclub!

Eilandhoppen.

De dinsdag had wat betreft de weersomstandigheden geen medelijden met ons.

Flink wat wind uit het westen met enkele geselende regenbuien werden naar het liefelijke eiland gestuurd. Natuurlijk kon je wel vissen, maar daar hadden we gewoon geen zin in.

We zijn gewoon wat gaan wandelen door het pittoreske plaatsje Rudkøbing. Een schitterend dorp of stadje met prachtige bouwwerken in een typisch Vikingachtige bouwstijl, tenminste zo stelden we ons dat voor. We belandden dan toch nog even in een gezellig cafeetje waar nog 2 andere bezoekers waren.

2e visdag.

Woensdag was iets vriendelijker. Een meest matig windje uit het zuidwesten deed ons besluiten om toch maar weer de platvissen het leven zuur te maken. Deze keer zochten we het in het noorden. John had ondertussen zijn hengel verruild voor een lichter en gevoeliger exemplaar dat ook meteen veel betere resultaten gaf.

Er was veel vuil in het water en we vingen wel wat platten, maar vooral bot. Na een paar uurtjes hielden we het daar ook maar voor gezien en die avond bespraken we met mekaar dat morgen onze laatste visdag zou worden, gezien de familiaire omstandigheden van een van ons.

Zeehengelsport.

Diezelfde woensdagavond ontmoetten we ook Willy Gryp en Robert Puijk (RIP) in de Stubbeclub.

Ze hadden een afspraak met Berend Masselink van het visblad Zeehengelsport. Berend maakte een reportage over de zeevisserij rond Funen en Langeland. Ook zat er een reusachtige woeste Nederlander met lange haren aan de bar, die in onze verbeelding net zo goed een Viking had kunnen zijn. Maar dan niet Rob zou heten, maar Thor of iets dergelijks.

3e visdag

Donderdag, de laatste dag op het water. We hadden Alex al ingelicht dat we die avond zijn boot weer zouden inleveren.

De stroming zou maar héél even een beetje rustiger zijn en op dat gegeven zijn we gaan driften op gul.

Het duurde niet lang of John ving een leuke gul van rond de 60 cm. Een echte zware kwam los.

De stroming werd steeds sterker en we besloten om maar weer de kant op te zoeken voor de platvis. Alle vissen werden overigens gevangen aan de bijvanger, de 11 cm lange Komodo shad van Spro. Vooral de kleur Natural Copper was favoriet, net als in Noorwegen, waar zelfs een leuke heilbot viel voor de charmes van dit uniek kunstaasje.

We zochten weer onze “schollenplek” op, er lagen al een aantal bootjes driftend te vissen.

Wij gooiden het anker wat dichter naar de kant uit, diepte rond de 6 meter. De bootjes visten allen een stuk dieper. Het duurde even, maar toen eindelijk de geur van de zoute pieren zich goed in de stroming verspreidde, kwam het echt goed los.

De ene na de andere mooie schol kwam in de boot en ook John liet zich niet onbetuigd. De bootjes werden steeds talrijker om ons heen en kwamen steeds dichter in de buurt.

Ook Wimke sloeg als altijd zijn mannetje en om 15.00 uur moesten we helaas stoppen met 48 grote schollen in de bak.

’s Avonds werd de boot netjes afgeleverd bij Alex Wolf in de haven en kon de borg worden terugontvangen.

Het uit eten gaan werd een fiasco, alles was na 20.00 uur gesloten. Gelukkig konden we in Bagenkop nog een stokbrood scoren en hebben we deze thuis keizer gemaakt met eieren enz.

Laatste dag op Langeland.

Op vrijdag nog snel in Humble brood gekocht bij de Brugsen en de tank volgegooid.

Ontbijt, poetsen van het huisje en rond 11.30 uur een vooral hartelijk afscheid genomen van een bijzonder vriendelijke gastvrouw en gastheer.

We hadden besloten om deze keer met de veerboten Spodsbjerg-Tårs en Rodby-Puttgarden te gaan. Erg relaxt en ook dank aan alle fb vrienden voor hun goede raad.

Het kost wel iets extra’s, maar daarvoor rijd je rond de 200 km minder en je kunt nog lekker eten ook, vooral op het veer van Scandlines. Bovendien rijd je vanuit Puttgarden richting Nederland onder Hamburg door richting Bremen, dus geen Elbetunnel.

Totaalbedrag voor de overtochten met deze 2 veerdiensten: € 125,00

Resumé:

Op platvissen vissen kan volgens ons het beste geankerd, vooral vanwege de geur die in het water vrijkomt. Ze gaan dan gericht azen.

Het beste is om actief te vissen. Ingooien, even op de bodem laten liggen, half metertje inhalen aan strakke lijn, weer 5-10 seconden laten liggen enzovoort. Bij de boot even ongeveer 50 cm optillen en aan strakke lijn laten zakken. Dit een paar maal herhalen.

Wij gebruikten ongeveer hetzelfde systeem dat ook Willy Gryp hanteert, namelijk een platvisrig van een dubbel gespiegeld 60 grams lepelvormig lood met daarboven een losse onderlijn, bevestigd aan de hoofdlijn en onder het lood een 20 cm lange aaslijn. Haakmaat 2 en een stuk of 7 kleurrijke kralen boven de haak. Wij gebruikten geen afhouders, wordt te druk en verward vaak tijdens het ingooien.

Platvis:

Ten noorden van Spodsbjerg vingen we dit jaar voornamelijk bot.

Ten zuiden van Spodsbjerg véél meer schol.

Scharren waren dit jaar in de minderheid, althans bij ons.

Gemiddeld bleken de platvissen van een kleiner formaat dan andere jaren.

Kabeljauw:

Te weinig op kunnen vissen deze keer, vanwege weer- en stroom omstandigheden en ook vanwege de bootbezetting.

Platvisaas:

De zoute tappen / pieren zijn ideaal. De vangkracht is erg goed en alles wat over is na een vissessie, kan gewoon weer worden bewaard in de vriezer of koelkast.

De service van de leverancier is perfect!

Zagers in de hengelsportzaken gekocht waren erg klein en velen levenloos.

Huurboot:

De Raider 18 is een veilige visboot vanwege de hoge boorden.

Echter vanwege die hoge boorden is het ook moeilijk bij het in- en uitstappen.

De gewichtsverdeling in de boot is niet optimaal. De voorzijde is te zwaar vanwege de kajuit. De boot komt met de 50 pk. motor moeilijk in plané als iedereen voorin zit. Bovendien vangt deze veel buiswater bij lagere snelheid.

De verhuurder is wel een aardige man, die een eigen bedrijf heeft en daarnaast ook nog boten verhuurd.

Appartement:

De 3 appartementen van Stubbegaard zijn zéér aanbevelenswaardig en de eigenaars heel behulpzaam en aardig. De huurprijs is ook heel redelijk.

Bovendien is de gezellige Stubbeclub 2 avonden in de week geopend, waar diverse sportvissers over het hele eiland gebruik van maken.

Met vriendelijke groet namens Wim van Lier en John Indenkleef,

Peter Gerits