201906 spodsbjerg team Somnium

Spodsbjerg, juni 2019

Daar zen ze…..

Vol gas richting de visplek in het Zuiden

Noot: voor geen enkele van de merken waarover verder in het verslag sprake is, heb ik of enige andere opvarende op de boot enige compensatie gekregen 🙂

Dit is het verslag van onze 14-daagse vistrip naar Spodsbjerg van maandag 27 mei tot dinsdag 12 juni. Oorspronkelijk ging het één week visvakantie worden maar omdat het eerst een extra lang weekend was ivm Hemelvaart en dat er daarna nog eens eens een lang weekend was (Pinksteren) leek het idee om 14 dagen op visvakantie te gaan ons wel leuk.  Hierbij vervalt voor een deel de stress om alles in 1 week te moeten/hoeven presteren. J

Op maandag 27 mei zijn we met zijn drieën rond 9.45h vertrokken. Onderweg werd er ongeveer om de 2  uur gestopt voor een rook- en/of plaspauze en tijdens deze stops controleren we steeds de temperatuur thv de wielnaven van de trailer alsook de bevestigingen van de boot op de trailer. Ergens net voor Bremen gesticuleerde een voorbijstekende  Duitser dat er iets mis was aan de trailer. Direct op de eerste parking gestopt en wat zaken nagekeken dewelke er mis konden zijn. Enkel de BB-motor hing wat scheef en we dachten dat dit misschien niet mocht op de snelweg in Duitsland. BB-motor recht geduwd en vastgezet en we konden weer terug op weg.

Op een kleine parking net voor Hamburg werd er een korte plaspauze ingelast. Hierbij vonden we een portefeuille van een Duitser waarin een ID, rijbewijs en een hele rits betaalkaarten zaten. De eigenaar werd tijdens ons verblijf in Spodsbjerg gecontacteerd en zijn portefeuille werd via een verzekerde verzending (18 Euro via de boekenwinkel/postkantoor in Rudkõbing) naar de man teruggestuurd. Hij heeft ons nadien nog een vindersloon van 50 Euro ‘gepaypalled’.

Net voor en na de Elbetunnel was er een beetje file aan de wegenwerken.

Enkele kilometers voorbij de tunnel kregen we weer een teken van een voorbijrijdende Duitser dat er iets mis was aan de trailer en stopten we daarom nogmaals op een parking. Deze keer alles waar we aan dachten nagekeken en de auto zelfs stapvoets enkele meters verder gereden zodat de banden ook konden nagekeken worden maar iets vinden deden we niet. Op dezelfde parking getankt en hierna konden we weer verder richting de Deense grens rijden.

De MSC Meravoglia, een drijvend kitch paleis

Ergens thv Neumunster werd er gestopt bij een Burger King.

Omstreeks 17.30h waren we aan de grens en we mochten deze keer zonder enige extra controle het Koninkrijk in. Hierna zonder verder enig oponthoud tot in Spodsbjerg doorgereden waar we omstreeks 20.00h aan kwamen. De volgestouwde auto met hengelspullen en ander speelgoed werd leeg geladen en de boot werd al een beetje voorbereid om de volgende dag te kunnen gaan vissen.

Dinsdag 28 mei:
Het eerste wat ik doe nadat ik ontwaak in Spodsbjerg is even buiten de windrichting en windkracht bekijken. Er stond een flauwe Westenwind bij een bewolkte hemel.  Visweer dus maar eerst lekker ontbijten.

Omstreeks 8:30 zijn we richting de haven gereden en werd de boot klaargemaakt en hierna getrailerd om 14 dagen in het water te blijven liggen. Via de website van de haven had ik, net zoals de voorbije jaren, een ligplaats besproken. De lege trailer werd van de  nodige antidiefstalsystemen voorzien en gestationeerd op de ‘langetidsparking’.

Omdat iedereen in de haven zei dat het niets was in het Noorden, besliste ik om voor deze eerste sessie het dan maar in het Noorden te proberen. Als eerste stek wilde ik naar een plaats ongeveer 7,5km ten NO van de haven proberen maar ik vond enkel waypoints terug van Nederlandse visplekken op mijn Lowrance HDS. Shit, de waypoints van Spodsbjerg vergeten te uploaden. Gelukkig stonden er nog enkele ‘Spodsbjerg waypoints’  op mijn Lowrance Globalmap. Mijn vrouw gebeld om te vragen om enkele .USR files te  mailen als bijlage en ’s avonds kon ik reeds alle waypoints in beide units uploaden.

Tip: voor de organisatie van mijn waypoints gebruik ik het gratis programma “EasyGPS”. Je kan  je waypoints, sporen en routes naar een SD-kaart uploaden vanuit je kaartplotter(-s) en deze hierna importeren in het programma EasyGPS om ze ipv een nummer een naam te geven en extra infomatie zoals diepte enz.. Tijdens het vissen wordt er regelmatig een waypoint aangemaakt (meestal door 2x de wpt knop in te drukken) waardoor je tijdens het verloop van de visvakantie een hele reeks van opéénvolgende nummers krijgt. De beste visplekken na een visvakantie krijgen via het programma “EasyGPS” thuis een nieuwe naam ipv een nummer zodat deze in de toekomst ook weer bezocht kunnen worden.

Er stond op de gekozen visstek een flinke stroming van Noord naar Zuid en samen met de diepte (+/-42m) maakte dit het vissen niet echt makkelijk. Tot halfweg na de middag vingen we hier vier vissen met 56cm als grootste exemplaar. Geen al te beste start dus. Omdat de havenmeester maar om 19.00h  tot 19.15h op zijn kantoor is tijdens de week werd de boot na de aankomst in de haven tijdelijk aan de C-steiger vastgemaakt. Nadat we gegeten hadden, zijn we dan terug naar de haven gegaan om de locatie vd ligplaats te ontvangen en te betalen voor de komende 14 dagen.

Woensdag 29 mei:
Opgestaan om 3.45h (geeuw) , ontbijt klaargezet, koffie gezet  en omstreeks 4.30h naar de haven vertrokken. De wind stond WZW met een stevige Noordelijke stroming. Tussen de twee groene palen werden op enkele gekende plekken wat driften gemaakt maar de stroming van 3 knopen maakte het zeer moeilijk vissen. Om 11.30 terug naar de haven gevaren met 3 vissen waarvan de grootste 64cm was.

In de namiddag een dutje gedaan en lekker vroeg gegeten zodat we omstreeks 17.30h terug in de haven waren voor de avondsessie. De wind was gedraaid naar het Zuiden en er stond totaal geen stroming meer en dan weet je dat het taai kan worden. Op verschillende dieptes geprobeerd tussen de twee groene palen en op een gegeven moment vingen we op 19m diepte twee vissen op vijf minuten tijd. We dachten dat dit het begin kon zijn maar er werd hierna geen vis meer bijgevangen. Om 21.30h terug naar de haven gevaren met twee vissen waarvan de grootste nu 68cm was.

Donderdag 30 mei:
Er stond te veel wind uit het Zuiden en kon dus niet gevist worden. Het materiaal kon terug in orde gemaakt worden en de ideeën hoe we het verder gingen aanpakken konden besproken worden. Hier ontstond ook het idee van meer te gaan varen en de vis te zoeken ipv doelloze driften te maken.

Een manier om je dag vol energie te beginnen

Vrijdag 31 mei:
Het plan was om na de verplichte ‘rustdag’ op donderdag vroeg te vertrekken maar omdat de voorspelde stroming in de vroege ochtend nog te sterk zou zijn werd de avond ervoor beslist om pas te vertrekken na 8.30h.

De hele Ibi vloot lag op hun laatste huurdag  rond de drie rode boeien te driften en oorspronkelijk was dit ook ons plan. Toen we de Ibi-armada thv de drie rode boeien echter zagen liggen hebben we wijselijk beslist om andere en meer rustige oorden op te zoeken. We gingen traag varen om zo mogelijke concentraties van vis op de Lowrance HDS of op de Dragonfly op te kunnen sporen. Na een tijdje stapvoets varen werd een locatie gevonden waarop best wat vis zat en begonnen we te vissen.  De shads gingen richting de bodem en gelijk hadden we met zijn drieën er een vis eraan. De rest van de dag zijn we op deze locatie blijven vissen.

Deze dag bleek achteraf ook de enige dag te zijn waar we vis tijdens een sessie echt totaal los was en  er een regelrechte voedselnijd heerste tussen de vissen onderling.

Zaterdag 1 juni:
Wegens te veel Oosten wind in de voormiddag konden we nog eens lekker uitslapen. (joepie) In de loop van de voormiddag ging de wind wat liggen en konden we weer vertrekken.

Ik koos nogmaals voor de NO-stek op ong. 7.5 km vd haven zoals tijdens de eerste sessie maar dit bleek weer een uitermate slechte keuze. Na enkele driften op deze locatie werd beslist om toch maar terug naar de plek in Zuid van de dag ervoor te gaan.

Tegen een slakkengang wegens de golfslag veroorzaakt door de Oostenwind de tocht van 15km gemaakt. Op de locatie van de dag ervoor kon Wim welgeteld één vis vangen van 87cm.

Halfweg de namiddag zijn we dan terug  uiterst traag terug naar de haven gevaren wegens de NO-wind  en werd het Ibi-hotdogkraam bezocht.

De welbekende full option Ibi hot dogs

’s Avonds rond 19.00 uur zijn we samen met een bevriende boot (dit was hun eerste dag) terug naar enkele bekende stekken gegaan tussen de 2 groene palen en konden we samen heel wat  mooie vissen vangen. Omdat beide boten navigatieverlichting hebben en aan alle andere wettelijke vereisten voldoen hebben we doorgevist tot 1.30h ’s nachts. Met 2 vissers op de  boot hadden we 12 mooie vissen.

Zondag 2 juni:
Eerst in de haven de gekoelde en reeds van ingewanden ontdane vis gaan fileren dewelke we de avond ervoor gevangen hadden. De wind kwam uit het ZO op deze dag en om 13.30 vaarden we uit.

Het weer was uitstekend. Voor de eerste keer op het water geweest in een short en t-shirt. Er werden welgeteld twee vissen gevangen met 94cm als grootste. Nomaal gaat alles onder de 50cm en alles boven de 90cm terug  overboord maar omdat deze vis gedregd was in de buik en de darmen eruit hingen, hebben we maar beslist om deze vis mee te nemen. Overleven na het terugzetten ging de vis toch niet doen.

De 2 vissen werden gefileerd in de haven en omdat de wind er helemaal uit ging en de temperatuur zomers bleef zijn we omstreeks 17.30h terug uitgevaren. Tijdens het vissen struikelde Bruno en raakte met zijn rug de spiegel van de boot. Hierbij kneusde hij waarschijnlijk enkele ribben waardoor Bruno enkele dagen aan de kant bleef.

Maandag 3 juni:
Omdat er een voorspelde stroming stond tijdens de voormiddag van meer dan 3 knopen werd er beslist om pas na de middag uit te varen. Dat de voorspelde 3 knopen stroming in de voormiddag wel correct was, konden we ook zien omdat de bootjes die al wel op het water waren sneller naar het noorden driften dan de grote boten die op motorkracht naar het Noorden vaarden.  J

Rond 13.00h werd er uitgevaren naar het Zuiden. Met twee boten naar de plek gevaren waar we op vrijdag zo goed hadden gevangen en afgesproken dat de ene boot horizontale lijnen ging varen om de vis te zoeken en de andere boot vertikale lijnen. Het was ons al opgevallen dat wanneer je je op goed geluk liet driften, je bijna geen vis kon vangen en enkel als je de vis vond via de dieptemeter/fishfinder, er een grote kans was om deze te vangen. We vaarden en vaarden en vaarden, ondertussen de 2 schermen nauwlettend in het oog houdend tot we de vis vonden, dan stoppen en zo snel mogelijk de shads laten zakken. Met dit systeem had minstens één van beide vissers bij het bereiken vd bodem er een vis aan en soms zelfs met beiden tegelijk. Ook waren de vissen van een mooi groot formaat. Na een tijd konden we geen vis meer vinden en werd er beslist dat we het bij de 3 rode boeien gingen proberen. Hier was er wel wat vis te vinden maar je moest echt zoeken en dan nog was de plek maar enkele vierkante meters groot. Door de boot goed te positioneren en de vis te zoeken konden we hier toch verschillende mooie vissen vangen. Na een tijd was de vis ook hier verdwenen en gingen we terug naar de eerste plek. De andere boot verkoos om in de buurt van de 3 rooie boeien te blijven omdat er grote scholen van koolvis rondzwommen. Op de plek waar we enkele uren ervoor de vis gevonden hadden werd er weer een half uur gevaren om de vis proberen terug te lokaliseren. Eénmaal gevonden deden we na elkaar drie ultra korte driften over de vis en in deze drie driften hadden we met zijn tweeën er in totaal zes mooie vissen aan. Hierna werd het spelletje wat moeilijker omdat de vis constant in beweging was en dit het terugvinden van de vis nadat er één gevangen te hebben steeds langer ging duren. Dit systeem van vis zoeken moesten we wel aanhouden want wanneer je op goed geluk ging driften, kon je geen vis gevangen krijgen. Uiteindelijk hadden we rond 19.00h ons quotum van 14 vissen bereikt en zetten we koers terug naar de haven. Bruno (met de gekneusde ribben) die aan wal gebleven was, was als gast met de ferry op de brug mogen meevaren naar Tårs en terug. De semi-gepensioneerde eigenaar van ons huisje is één van de  kapiteins op de ferry en hij heeft Bruno echt alles aan boord laten zien. Voor Bruno, die sterk in maritieme zaken geinteresseerd is, was dit als een kind in een speeltuin.

Wim met een mooie vis

Wim aan het stuur tijdens het zoeken. Wim had meer (beginners-)geluk dan ik om de vis te vinden. Op de achtergrond de bevriende boot eveneens aan het zoeken en geconcentreerd naar de schermen turend.

Ikzelf met een vis

De grootste oceaanreuzen varen door de Bælt. Ga tijdig ervoor uit de weg volgens de eerste regel op zee: ‘groot gaat voor klein’. Pas ook op voor de boeg- en hekgolven van deze giga-boten. Deze kunnen gevaarlijk hoog worden en wanneer je dwars op deze golven ligt kan de boot zelfs omslaan.

dinsdag 4 juni:
De wind was nogmaals gedraaid en kwam vandaag uit de meest ongunstige windrichting in Spodsbjerg, namelijk uit het NO. Gelukkig was er maar een zuchtje wind waardoor er wel gevist kon worden. Hou er er rekening mee dat wanneer de wind aanzwelt vanuit deze richting, je direkt met een super onstuimige zee zit.

In het Zuiden tussen de twee groene palen op ons puntje moesten we maar enkele minuten zoeken waar de vis zat. Ik had er direkt een mooie aan maar de vis bij Wim loste na enkele tellen. Hierna leek de vis van de aardbodem verdwenen en na een uurtje zoeken zonder enig resultaat werd er koers gezet richting de drie rode boeien. Ten Oosten, net buiten de vaargeul van één van de rode boeien zaten massa’s koolvis en geep. Bij het vissen op de koolvis met een  pilkertje van 60gr. knalde er een grote geep op. De geep bleek 74cm lang. Bij de 3 drie rode boeien lagen weer zoveel bootjes op een kluitje dat we beslisten om er niet meer te vissen en om ’s avonds terug te keren wanneer het water wat rustiger werd.  Om 13.00h terug naar de haven gevaren bij een vlakke zee.

De avondsessie begon om 19.00h Er werd veel vis gevonden bij de drie Rode boeien maar na een zestal mooie  vissen werd het moeilijker om de vis te blijven vinden en na wat varen en zoeken beslist om terug naar onze plek te varen enkele mjilen voor de tweede groene. Terug op de plek aangekomen werd eerst, zoals de laatste dagen, de tijd gebruikt om de vis te zoeken. Toen de school vis gevonden werd, was het kwestie van snel te stoppen en je shad naar de bodem te laten zakken. Promp kreeg Wim er een zeer grote vis aan. Na een tiental minuten kon de vis geland worden en bleek de vis 102cm lang te zijn. De vis werd hierna gewogen op 8.5kg, wat mager is voor deze lengte en daarna terug gezet om nog wat door te groeien. Deze vis was het nieuwe PB van Wim en zijn eerste metervis.

De eerste metervis voor Wim

Hierna werden nog enkele vissen gevangen maar telkens moesten we na de vangst gaan varen en zoeken om de vis terug te kunnen vinden. Soms werd de vis redelijk snel terug gevonden maar soms was het een half uur of meer zoeken en rondjes draaien op zoek naar de vis.

Woensdag 5 juni:
De gehele week hebben we zeer veel marineschepen gezien. Sommige, zoals het Spaanse vliegdekschip, vanaf de kant en andere van veel korterbij wanneer we aan het vissen waren. Je moet hiervoor wel opletten want deze militaire schepen zijn niet gebonden aan de standaard vaarroutes en varen soms veel korter onder de kant dan je zou verwachten. Voor Bruno, die een verleden heeft bij de Belgische marine en sterk geïnteresseerd is in oorlogsbodems was dit een zeer leuke afwisseling.  Blijkbaar was er een NATO oefening gepland ter hoogte van de Baltische staten en dit om te kijken of de Russen wilden meespelen 🙂

Een bootje van de marine met een helikopter op het achterdek

Wind uit het Oosten vandaag. Wegens een te sterke stroming in de voormiddag vertrokken we om 12.00u op een rustige gladde zee. De stroming zou in de loop van de namiddag afnemen. Kon ik gelijk eens het gas opendraaien van mijn nieuwe Honda BB-motor om te kijken tot welke snelheid we kwamen. Bij 5400tpm kwam ik tot 56km/u. Samen met de andere boot werd er naar de beoogde visplek geraced. Hetzelfde stramien als de dagen ervoor werd aangehouden, nl. traag varen en zoeken thv de visplek via de dieptemeters. Wanneer de vis echter gevonden werd, was het de shad laten zakken en hangen. Wim had een mooie vis van 92cm dewelke teruggezet werd en ik had een vis van 97 cm dewelke eveneens terug gezet werd. Na een tijdje van vis zoeken en vangen kreeg Wim er een massieve vis aan. Na een heroïsch gevecht (staat op de Gopro) kwam er een vis in de boot die 110cm. lang was. En nieuw bootrecord en een nieuw PB voor Wim. Dit bootrecord gaat even op de tabellen blijven staan vermoed ik.

Nieuw bootrecord en nieuw PB voor Wim met 110cm.

Hier een filmpje van de vangst en release van deze mooie kabeljauw:

Uiteindelijk werden tijdens deze sessie drie vissen boven de 90cm teruggezet en hadden we toch nog acht vissen die we meenamen. Op de terugweg enkele mijlen voor de haven zagen we zo veel geep wegspringen voor de boot dat we stopten en een uurtje op geep hebben gevist. Op zo’n vijf meter water werd echt de ene geep na de andere gevangen. Soms zat er al wel eens een breinaald van 25cm bij maar je moest geen 5 minuten wachten voor de volgende geep. Uiteindelijk hadden we een tiental mooie gepen.

Donderdag 6 juni:
Nog eens lekker vroeg opgestaan en om 5.00h vertrokken vanuit de haven. Op de plek enkele mijlen voor de tweede groene paal  begonnen we weer met de vis te zoeken en na een kwartiertje varen en zoeken vonden de deze.

Het was varen en zoeken naar vis maar éénmaal je bovenstaand vond, was het stoppen, shad laten zakken en hangen

Nog voor de shad de bodem had geraakt werd hij reeds gegrepen door een vis. Na deze eerste vis bleek het echter onmogelijk om de vis terug te vinden en na een uur zoeken, hebben we dan maar koers gezet richting de drie rode boeien. Hier moest er ook eerst gezocht worden maar hier werd de vis wel enkele malen gevonden wat ons vijf vissen opleverde. Hierna was de vis ook hier weg en hebben we tegen beter  weten in nog enkele driften gemaakt maar er werd geen vis meer gevangen. Op de weg terug naar het Noorden werd er nomaals gestopt op de plek waar we enkele uren ervoor al gevist hadden maar we vonden hier geen vis meer. Hierdoor beslist om terug richting de haven te varen. Enkele mijlen voor de haven werd er nogmaals een uurtje op geep gevist op ongeveer 5 meter water net als de dag ervoor maar vandaag hadden de gepen er minder zin in. Na een uurtje hadden we vier mooie gepen en enkele breinaalden gevangen en kon er terug koers gezet worden naar de haven. Net voor de middag waren we terug.

De afspraak was om in de namiddag een BBQ te doen samen met de vrienden uit de andere boot. Rond 14.00h zijn we naar ‘Den Drejet” gereden alwaar de BBQ aangestoken werd. Zes vissers in één huis met een BBQ kan maar één ding betekenen en dat is praten en filosoferen over de visvangst en de te volgen technieken. Het plan was om samen rond 19.00h nog uit te varen voor een avondsessie maar de aanwakkerende W-wind en vooral de regen staken hier een stokje voor.  Omstreeks 21.00h terug naar ons huisje gereden met de afspraak om de ochtend erna rond 05.00h te vertrekken.

Vrijdag 7 juni:
Om 5.10 waren we met zijn drieën in de haven en de andere boot was al bezig met het traileren. Daarna samen naar het Zuiden gevaren. Op de eerste plek werd er een uur samen gezocht maar we konden geen vis vinden. Dan maar terug richting de drie rode boeien waar al een vijftal IBI-bootjes ronddobberden. Hier blijven varen tegen een slakkengang in een poging om de vis te kunnen localiseren en éénmaal de vis gevonden werd, was het weer kwestie van stoppen, shad laten zakken en hangen. Dit systeem werd zo een vijftal keer herhaald waarbij we acht mooie vissen konden vangen terwijl de andere doelloos ronddobberende bootjes geen vis gevangen kregen.  Tijdens een drift kreeg ik beet en na een korte felle strijd brak mijn fluoro stingerlijn af en was de vis weg. Na een tijdje lagen er al een vijftiental bootjes op enkele vierkante meters en werd het echt te druk om nog een vis te kunnen vangen. Terug gevaren naar de andere stek en daar konden we na wat zoeken nog twee vissen bijvangen.  Iets na de middag zijn we terug naar de haven gevaren om zo nog een avondsessie te kunnen vissen.

Rond 18.00h terug vertrokken. Op onze stek voor de 2de Groene paal werd er weer gevaren, op de schermen gekeken waarbij er weer regelmatig de uitspraak kwam: “daar zen ze”wanneer er weer een bultje vis op de dieptemeter verscheen. Er werd ook weer koers gezet richting de drie rode en hier konden we weer enkele mooie vissen vangen. Wim ving een vis die een stukje fluoro en een dreghaakje in zijn bek had hangen. Dit was dus dezelfde vis die ik in de ochtend daar verspeeld had. We konden op deze stek weer vijf mooie vissen vangen maar omdat we beloofd hadden het visafval van de bevriende boot op te halen werd er rond 20.30h terug naar de haven gevaren. De wind uit het NO was ondertussen in kracht aan het toenemen. Wim ging de vissen fileren en ik ben naar ‘den Drejet’ gereden om het visafval op te halen. Toen ik terug aan de haven kwam zijn we dan nog even uitgevaren om al het visafval voor de haven overboord te kieperen. Door de NO wind was er al een flinke kabbel op het water.

Zaterdag 8 juni:
was een verwaaidag en kon er niet gevist worden met vee lwind uit het W. Vermeldenswaardig is dat op deze dag de 25ste verjaardag van de haven van Spodsbjerg werd gevierd. Ooit, eind juli 1994 ben ik hier begonnen met het vissen vanuit de boot van een bevriende Nederlander (een gele Rana Fisk). Toen uitgerust met een boomstam van een hengel en een reel (Penn Longbeach)  werd er met pilkers gevist en kon je je nog helemaal klem vangen aan kabeljauw.

Zondag 9 juni:
Volgens het weerbericht ging het in de namiddag beter weer worden, zou de stromig afnemen en ging de NO-wind ook in kracht afnemen. Rond 14.00h uitgevaren met een waterzonnetje en de inderdaad beloofde afnemende wind. Wat wel niet klopte met de voorspelling  was de afnemende stroming. Deze bleef een heel eind in de namiddag de drie knopen halen wat vissen niet makkelijk maakte. Na een tijdje ter hoogte van de 3 rode boeien een praatje gemaakt met Jeroen en Yvonne op hun advies een stuk verder naar het zuiden gevaren. Hier konden we op de gekende manier (gewoon op goed geluk laten driften) enkele kleinere vissen vangen die we mooi terug hebben gezet. Na een uurtje  zijn we terug naar onze vaste plek een stukje voorbij de 2de groene paal gevaren en kon het zoeken naar de vis weer beginnen. Hier zagen we redelijk snel wat plukjes vis op de dieptemeters en dus konden we ook enkele vissen vangen.  Na enkel keren de vis gevonden te hebben en ook te vangen was het weer over met de pret en hebben we hierna enkele uren liggen varen en zoeken naar vis maar er werd niets meer gevonden. Dat dit varen en zoeken best vermoeiend kan zijn bewijst onderstaande foto 🙂

Wanneer Wim vaarde op zoek naar vis, kon ik een dutje doen

Omstreeks 18.30h  heb ik de grillpan op gas bovengehaald en kon ik de cheeseburgers beginnen te bakken.  Tijdens het varen en zoeken konden we deze dan verorberen. Net voordat we wilden verkassen vonden we toch nog een bergje vis, stopten  en lieten we de drie shads laten zakken waarbij we direkt met twee een vis eraan kregen.  Dit konden we zo tweemaal herhalen maar toen was de vis definitief verdwenen. (of we konden ze gewoonweg niet meer vinden)

Cheeseburgers aan boord van ons cruiseschip

Rond 19.30h zijn we dan teruggevaren richting de drie rode boeien waar alle andere bootjes ondertussen verdwenen waren. Het was hier nu lekker rustig (we waren er zelfs alleen) en dat vertaalde zich in een tiental vissen dewelke we echt op een zeer korte tjd bij elkaar konden vangen. De kleinste vis was  56cm en de grootste was 89cm. De meeste vissen waren in een formaat tussen de 70cm en 80cm. Nadat ook hier de pret over was, wilden we terug naar de haven varen. Een mijl of twee voor de Groen paal had ik nog wat waypoints staan uit juni 2016 en net ten Zuiden hiervan stopte ik en konden we deze locatie nog eens bevissen. De vis was actief hier en dat was ook zichtbaar op de dieptemeters. Hier hebben we een tiental driften gemaakt en konden we nog een viertal mooie vissen vangen. Ook passeerden er nog twee grote marineschepen in het schemerdonker rond 22.30. Omstreeks 23.30h zijn we uiteindelijk terug naar de haven gevaren.

Maandag 10 juni:
Was een verwaaidag en deze werd gebruikt om het vetrek voor te bereiden. Rond 10.30 zijn we naar de haven gereden en kon Wim beginnen met de vis te fileren en kon ik de trailer gaan halen op de parking. Nadat de vis klaar was maakten we de trailer klaar om de boot er na veertien dag terug op te zetten toen Wim zei: “nu weet ik wat er mis was op de heenreis”. De linkerband was op een deel van het loopvlak gewoonweg weg en je zag de stalen omvlechting gewoon zitten. Dit was dus het probleem waarvoor de twee Duitsers ons hadden voor willen waarschuwen.Toen we tijdens de heenreis de 2de keer waren gestopt hebben we de banden nagekeken maar dit hadden we toen over het hoofd gezien. We beseften beide maar al te goed dat de visvakantie er helemaal anders had kunnen uitzien mocht deze band tijdens het rijden kapot zou zijn gegaan.

Gelukkig heb ik een reservewiel op mijn trailer na-gemonteerd. We moesten wel wat improviseren omdat we niet de correcte gereedschappen bij hadden maar we konden de twee banden uiteindelijk wel wisselen. Na dit ‘akkefietje’ konden we de boot uit de box halen en de touwen en katrollen om de boot op zijn plek te houden demonteren. Toen ik met de boot en trailer de helling opreed, bleek dat de bandenspanning van het reservewiel veel te laag was. Gelukkig heeft Jens, de havenmeester, een draagbaar compressortje en is hij enkele malen heen-en-weer gelopen om het compressortje terug op druk te brengen. Nadat de band genoeg  op druk stond, hebben we de boot  gepoetst en de motor gespoeld. Hierna konden we bij de Dagli Brugsen, waar ze een bandenopdrukset hebben, de band op voldoende druk brengen. Hierbij bleek dat het ventiel (‘supape’ voor de vlamingen) op het reservewiel dat nu in gebruik was, niet helemaal meer lekdicht was. Ook werd de bandenspanning van het rechter trailerwiel nagekeken en op deze band was de bandenspanning veel te hoog (+/-5,5 Bar). Ik had thuis, net voor vertrek, de bandenspanningen van de drie wielen nog nagekeken en opgedrukt tot 3.5 Bar met mijn compressor maar blijkbaar was de manometer op deze thuisset echt snel aan vervanging toe. Eerst dachten we dat dit de reden was van de kapotte band maar volgens de bandencentrale kon dit niet en was het eerder de leeftijd van de banden.

Tijdens de avond voor het geplande vertrek nog even de bandenspanning van het gemonteerde reservewiel nagekeken. De band was ietsje afgegaan maar niet in die mate om al terug naar de Dagli “Brugsen te rijden om deze terug op te gaan pompen.

Dinsdag 11 juni:
In de vroege ochtend eerst de gebruikte reserveband terug opgedrukt aan de supermarkt en daarna alle diepgevroren filet gaan halen in de haven. Hierna  alle bagage, hengelspullen en speelgoed terug in de auto gepropt en daarna het huisje proper gemaakt.

Omstreeks 9.30h zijn we vertrokken. Omdat we wisten dat de druk heel langzaam uit de band liep, was het plan om minstens elke twee uur te stoppen om de bandenspanning te controleren. Een stukje voor de Duitse grens een eerste keer gestopt en de druk op de band was nog steeds ok, zonder deze te moeten bijdrukken. Toen na de tweede de druk nog steeds ok was, dacht ik ergens rond Osnabruck te stoppen om de band terug op druk te brengen maar zo ver zijn we niet geraakt.

Net na Bremen, enkele kilometers voor de afrit Delmenhorst zag ik dat de band van het gemonteerde reservewiel stuk was (eerder helemaal plat). Gelukkig was er een extra strookje van zo’n vijftig meter rechts van de de pechstrook waarop we konden stoppen. Wat konden we doen? het was 15.30h. en na kort overleg was de enige oplossing om iemand bij  de boot/trailer te laten terwijl de twee andere met de kapotte originele band een bandencentrale gingen zoeken. Via Google Maps vonden we deze snel en om 16.10 stonden we aan de balie van een (Duitse) bandencentrale. De man achter de balie was zijn cash daginkomsten aan het natellen en had zeer duidelijk geen haast noch zin. Toen we ons verhaal vertelden en vroegen of hij ons kon helpen met een nieuwe band voor de trailer zagen we aan zijn non-verbale communicatie dat dit zeer tegen zijn zin was. Het was al wel 16.15h en om 17.00 ging hij wel sluiten was zijn antwoord. Het was snel duidelijk dat hij ons niet ging kunnen helpen. Buiten op de parking nogmaals geGoogled en we vonden een tweede bandencentrale nabij. Eerst even bellen dachten we. Toen we aan de vriendelijke man hadden uitgelegd wat we nodig haddden (een 185-R14 C band met verstevigd karkas voor een boottrailer) vertelde hij me dat hij deze niet had maar hij gaf ons wel de naam van een bandencentrale waar ze dit zeker zouden hebben. Onderweg naar deze bandencantrale (Emigholz in Bremen) toch maar gebeld en de vriendelijke man aan de telefoon vertelde me dat hij deze banden zeker op stock had. Voor 100 Euro kreeg ik op tien minuten een nieuwe band en mocht de oude band daar blijven. Hierna terug naar een oprit gereden op de A1 voor de plek waar de trailer stond. Blijkbaar had de persoon dewelke bij de trailer was blijven staan al bezoek gekregen van een politieman op een motor (een ‘zwaantje’ zeggen ze hier in Vlaanderen). Omdat hij geen fluo hesje binnen handbereik had, had Bruno maar een fluo rode zwemvest aangetrokken. In perfect Engels had de politieman al lachend gezegd dat hij dit nog niet meegemaakt had: ‘Een boot op een trailer, zonder auto maar met een matroos erbij in een reddingsvest’. J J

De nieuwe band werd op de plaats van het kapotte reserwiel (ventiel was kapot) gezet en na een tweetal uur stilstand konden we terug vertrekken. Zonder verder enig probleem (die hadden we ondertussen al wel genoeg gehad)  waren we rond 22.00h thuis.

Wat is er leuker dan lekker vissen tijdens de avond?

Joeri, Wim, Bruno