Spodsbjerg, mei 2017, Peter en Wim

Vakantie Spodsbjerg mei 2017

Voorbereiding.

Dit jaar met mijn vrouwtje gekozen om via Tamara van Vakantiepartner Denemarken een huisje te boeken in Spodsbjerg. We willen graag onze hond ook meenemen, die mag helaas niet in de appartementen bij onze vrienden van Stubbegaard.

In de loop van tijd wordt het steeds onzekerder of we wel kunnen gaan, in verband met de gezondheidsproblemen van onze beide moeders.

Begin april overlijdt mijn moeder en schoonmoeder kampt steeds meer met haar dementie. Mijn vrouw verkiest daarom om bij haar in de buurt te blijven.

Gelukkig wil Wimke, mijn beste maat, wel mee zodat we ‘n zespersoons vakantiewoning voor ons beiden hebben. Echter blijkt de trip dit jaar niet over geplaveide wegen te gaan.

Het begint al op de avond van vertrek, vrijdag 12 mei.

De heenreis.

Alles staat klaar. De boot en motor zijn vakkundig nagekeken en gerepareerd door Seb Mateijsen uit Tilburg, echt een vakman.

Bij het aankoppelen van de trailer, blijkt het rechter knipperlicht niet te werken, ofschoon het lampje niet stuk is.

Na een hoop gezoek, blijkt de aansluiting bij de verlichting van de trailer losse contacten te hebben. Is toen snel gerepareerd, maar kost achteraf toch een dik uur vertraging.

Daarna willen we in Weert via de toerit bij Boshoven naar de A2 rijden. Helaas, net 10 minuten eerder afgesloten door wegwerkzaamheden en worden we via het stadsdeel Laar omgeleid naar de randweg.

Weer een vertraging van ongeveer een kwartier. We besluiten om een rustigere route te nemen en via Venlo- Nijmegen- Deventer- Oldenzaal naar Osnabrück te rijden. Blijkt dat dit  minstens 80 kilometer meer is dan de route door het Duitse Ruhrgebied.

Dan vlak vóór de Deense grens, een flinke knal. Er is geen dier te bekennen die we misschien zouden hebben geraakt. Na ‘n km of 2 toch maar gestopt, we zijn beiden ongerust. Er lekt flink wat vloeistof onder de motor, zodat ik door de praatpaal waarbij we stilstaan, verbinding zoek met de Duitse ADAC. (ANWB nummer in mijn GSM is een 0900 nummer!)

ADAC stuurt een bergingsbedrijf (H.D. Joost) die de bus op de auto-ambulance trekt en de boot achter de ambulance koppelt. We worden zo naar een Fordgarage in Flensburg gebracht.

Daar blijkt dat er geen mankement is aan het koelsysteem, maar dat de veer van de schokbreker boven het rechter voorwiel is gebroken. Deze kan op maandag worden gemaakt, maar omdat die geheel boven was gebroken kunnen we volgens de monteur toch voorzichtig doorrijden.

Ik bel Tamara van Vakantiepartner Denemarken dat we waarschijnlijk later de sleutel zullen ophalen bij MOB in Svendborg.

Met flink wat vertraging en € 320,00 armer (Bergingsbedrijf: “Had ik eerst de ANWB maar moeten bellen” “Zij maken dan contact met de ADAC, maar ik maak voor jullie wel een speciaal prijsje”) komen we in Spodsbjerg aan, eerst maar eens een broodje worst eten bij de kraam van IBI in de haven.

Zaterdagmiddag treffen we onze FB vrienden Cor, Hans, Ruud, Robert en Peter-Jan van de besloten groep “Langelandvissers en naaste omgeving”, op het parkeerterrein van Spodsbjerg Turistbådehavn.

Met hun gebundelde krachten wordt de bus snel uitgeladen, maar goed dat de stoelen en bank vastzitten.

In de avond wordt er met z’n allen een bezoek gebracht aan club Stubbegaard, die voor deze enkele keer de deur even voor ons openzet. Wim en ik worden meteen lid van de Stubbe-club en al snel weet Wim de zaak te amuseren met grappen en opmerkingen, maar vooral ook met zijn aanstekende lach.

Vakantiehuisje.

Het gehuurde huisje hoort naast de appartementen van Stubbegaard tot de mooiste huisjes die we ooit op Langeland hebben gehuurd.

Alles op en aan, alleen een koffiezetapparaat is er niet, maar dat wordt heel snel opgelost door de interieurverzorging van MOB.

Wat het meeste opvalt is de ruime en prachtige doorzonkamer. Heel mooi gemeubileerd met een lederen 6 persoons hoekbank, 2 lederen gemaks-fauteuils een eiken tafel met 6 stoelen en de grote schuiframen die een prachtgezicht geven op tuin en vijver.

1e dag vissen.

Zondag 14 mei, met Wimke in de boot, bezoeken we diverse bekende stekken om de gullen te vinden, tot zelfs ver in het zuiden in de buurt van Gulstav.

We vangen alleen wat klein spul. Dat geeft wel hoop voor de toekomst als iedereen zich tenminste aan de nieuwe regels houdt.


Daar in het zuiden zie ik het olielampje op het dashboard van de boot knipperen…. Oei-joei!

Ik krijg het niet weg, ofschoon ik weet dat de motor pas een beurt heeft gehad en het oliepeil bij vertrek prima in orde was.

Nee-hee, ik durf echt geen 20 kilometer terug naar de haven te varen.

FB vriend Cor gebeld en hij stapt meteen met zijn maatje Ruud in de boot om te komen helpen.

Ruud meet het oliepeil nogmaals, maar de peilstok geeft volgens hem zelfs overmatig veel olie aan. Ook wordt geprobeerd de Suzuki bb te resetten, echter ook zonder resultaat.

Dan hangt “Pierke 2” na rijp beraad aan een lang touw achter de boot van Cor en gaat het rustig varend richting Spodsbjerg haven. Wat een geluk dat we het met deze vrienden zo hebben getroffen!

Via havenmeester Jens Pedersen krijg ik voor maandag een adres waar de motor kan worden nagekeken.


Maandag 15 mei.

Na een telefoontje kunnen we rond 13.00 uur  terecht bij “Leif Larsen Marine” in Svendborg, ongeveer 25 kilometer van Spodsbjerg vandaan.

De monteur stelt allerlei vragen en aan de hand van mijn antwoorden klimt hij ineens in de boot en na een dikke minuut hoor ik hem zeggen: “Klaar!”

Hij krijgt de motor gereset, wat bij ons niet lukte. Gewoon sneller de dodemansknop aan en uitschakelen….. Zulks was overigens ook al het advies van ene Kees de Vet via Facebook.

Betalen? Nee, hij wil er niets voor hebben. Na aandringen neemt hij toch maar een fooitje aan om straks een lekkere øl te kopen. Wij blij en terug naar Spodsbjerg.

Een snelle hap, hengels en zoute tappen + pieren die we online bij Lobbezoo hadden gekocht in de auto en rap naar de haven. We varen deze keer noordelijk naar de bekende stek in de buurt van de windmolens. Er ligt al een boot en wij ankeren boven een kolom van dik 13 meter water.

Water als een spiegeltje! Stoelen omgedraaid en hengels opgetuigd met eigen creaties om de platterikken te foppen. Loodje van 50 gram schuivend op de hoofdlijn en aan de tonwartel een met kralen versierde onderlijn.

Zachtjes deint de boot op de nagenoeg rimpelloze zee, het is een genot om er te zijn.


We hoeven niet te werpen en even later krijgen we net achter de boot met een halve zoute tap, beet na beet. Beetje van de bodem omhoogtillen en de vissen een beetje plagen. Even later krijg je dan een heerlijke doorbijter. Ongeveer 25 mooie maat schollen en scharren gaan mee, Wim is er liefhebber van. De kleinere exemplaren gaan terug.


Dan is het weer tijd om terug naar de haven te varen. We kunnen het gas er goed opzetten.

Even helemaal plankgas proberen, maar dat wordt te gek. Al hoe ik de motor ook trim, de boot klapt flink bij een snelheid van dik 60 km per uur. Dan maar wat gas terug en met een kruissnelheid van rond de 40 km/uur is het veel prettiger varen.

In de avond is het onze plicht als lid zijnde, om de Stubbeclub met een bezoekje te vereren.

Robert en Peter-Jan, Cor en Ruud en de vaste eilandbewoner Hans geven al acte de préséance. Ook zijn er enkele gasten aanwezig die een huisje hebben gehuurd.

Robert geeft een rondje weg van een ondefinieerbaar donker drankje.

Dinsdag  16 mei.

Een regenachtige dag. We brengen de bus naar Rødgaard, de Subaru dealer en  onderhoudsgarage in Humble, op voorspraak van Rudi van Stubbegaard.

Waar blijf je toch als je geen goede vrienden hebt?

We worden naar ons huisje teruggebracht door de gepensioneerde oud eigenaar.

Na het eten brengen we een bezoekje aan de buren, de naastgelegen hengelsportwinkel van Chris en Thomas: “Angelcentrum Langeland”.

We babbelen wat met Chris en kopen wat gerei om de platvis te amuseren. Thomas heeft het erg druk met zijn PC.


Weer thuis gaan we aan de slag om de mooiste en kleurrijkste onderlijnen te maken om de platte vrienden te behagen. Evt. een tarbot? Lucky Luc heeft er gevangen in het zuiden!

Mooi schuifsysteem en een onderlijn van 21/00 fluorocarbon met veel kleurrijke kralen en een scherpe Gamakatsu haak nr. 2.

In de avond krijgen we bezoek van Cor, Ruud en Hans. Onder het genot van enkele alcoholische en alcoholvrije drankjes met wat gesneden worst en kaasjes wordt er een soort Latijn gesproken dat zelfs niet wordt gesproken en begrepen door pastoor, bisschop en Paus!

Woensdag 17 mei.

Na een goed ontbijt lopen Wim en ik, gewapend met ieder één hengel en een emmer met wat vistuig richting haven. Ver is het niet, ongeveer 600 meter.

We hebben telefonisch contact met Cor, die ergens in de noordhoek vist met Ruud.

Ze vangen heel veel kleine gulletjes met heel sporadisch een maats exemplaar er tussendoor.

Wij besluiten om iets schuin ten zuidoosten vóór de haven, ons geluk te beproeven aan de andere kant van de vaargeul.

Dat was geen slecht idee. Wij vangen er héél veel kleine gul, maar ook behoorlijk wat vissen die ruim boven de door onszelf ingestelde maat van 50 cm. breken.

Blijkbaar vangen andere vissers weinig of niets, er komen er steeds meer in de buurt liggen. Ook in onze buurt vangen ze niets, terwijl de hengels van ons geregeld krom staan.


Het visgenot met mijn nieuwe Gamakatsu hengel is enorm.

Wij laten ons aas in de buurt van de bodem hangen, of soms  rustig over de bodem huppelen. De loodkop heeft iets weg van de kop van een echte vis, met een groot oog dat naar mijn mening een extra stimulans geeft om dat visje aan te vallen en te verorberen.

De andere vissers zien we ooit wild zwaaien met hun hengels en stiekem moeten we er om lachen.

De grotere gullen vangen we op loodkop met shad, de kleinere op de bijvanger, een kunstworm. We nemen het toegestane aantal kabeljauwen mee, 5 stuks per persoon.

Onder het vissen word ik gebeld door de chef-werkplaats dat de bus klaar is. Ik maak hem duidelijk dat we nu niet in de gelegenheid zijn om te komen, het is de eerste keer dat we leuk vis aan het vangen zijn. We spreken af dat we morgenvroeg worden opgehaald door de oud garagehouder.

Donderdag 18 mei.

Om 09.30 uur stopt mijn busje voor de deur en mag ik de oude heer weer terugbrengen naar Humble.

De auto is prima gemaakt en in de garage krijg ik de rekening onder mijn neus geschoven.

Slik-slik, ik had gisteren geld gepind en dat is maar goed ook. Bijna 2940 DKK lichter!!!

Terug in Spodsbjerg, er staat een stevig oosten windje. Wim en ik besluiten om vandaag eens af te wachten of het een beetje mindert, we hebben immers allebei geen echte zeebenen. Maar het blijft gewoon hetzelfde! We hebben ook geen zin om het ergens vanaf de kant te proberen.


Laat in de middag kijken we nog even in de haven. Nee, het wordt niets en rijden daarna nog even naar Stubbegaard voor een bezoek aan het sympathieke eigenaarskoppeltje Chris en Rudi. Helaas staan beiden klaar in balroomjurk en jacket, vanwege een uitnodiging door enkele inboorlingen voor een intiem diner.

Na een kort gesprekje taaien we maar weer af en trakteren onszelf op een etentje in de Kro van het pittoreske dorpje Lindelse.

Heerlijk Odense biertje vooraf hadden we wel verdiend, was onze mening. Daarna voor Wim een gebakken Rødspette en ik een Oksefilet, beiden met kartofler in de schil. Heerlijk!

’s Avonds thuis nog eventjes uitbuiken met een goede pot Nederlands bier voor Wim en ik, een (of meer) Franse cognacjes. Hoe verwend zijn we eigenlijk wat dat betreft?

Volgens de weerberichten wordt het morgen echt beter, dus vroeg naar bed om vroeg op te staan.

Vrijdag 19 mei.

Ik ben al vroeg uit de veren, het schemert nog. Uit de raam kijkend zie ik een dichte grijze mist. Dat wordt nog even afwachten.

Ik kruip nog even terug in bed en rond 07.30 uur ben ik weer op de been.

Ik maak alvast het ontbijt klaar en zet koffie. Ondertussen komt Wimke ook in de keuken vertellen dat er wel veel domme vissers in de vaargeul liggen te vissen. Er wordt wel heel vaak getoeterd!

Om 10.30 uur is de mist nog niet opgetrokken en besluiten we om de boot uit het water te halen en klaar te maken voor vertrek.

Laat in de middag gaan we nog maar een keertje in Lindelse Kro eten, om zo deze vakantie af te sluiten.

Na het eten rijden we nog een keer naar Fodslette om ons af te melden bij de andere clubleden en bij Chris en Rudi.

Nog even gezellig ouwebetten met de Deense harde kern van de Stubbeclub, de “Happy Hour mannen en vrouwen” en dan weer even terug voor een kort slaapje vóór vertrek.


Terug naar huis.

Rond 22.30 uur vangen we de terugreis aan. Elektriciteitsverbruik op het formulier geschreven en op de tafel gelegd. Sleutels in de brievenbus van MOB in Svendsborg en dan via Funen en Jutland richting Duitse grens, waar het me toch begint regenen! Met bakken tegelijk valt het omlaag en de strepen op de weg bij de 4 Baustellen zijn moeilijk te zien.

We besluiten deze keer toch maar door het Ruhrgebied te rijden. We stoppen onderweg geregeld om even te rusten en zaterdagmiddag rond 15.00 uur zijn we dan weer terug in ons eigen vertrouwde Limburg waar we doodmoe afscheid van mekaar nemen, nadat we de boot naast het huis hebben geparkeerd.

Epiloog.

Het was een vakantie waarbij veel misging. Akkefietjes die je bijna nooit meemaakt maar deze keer allemaal bij mekaar kwamen. De totale extra kosten vielen veel duurder uit als geraamd.

Toch hebben we genoten van de spaarzame momenten die ons wel gunstig waren gezind.

We hadden een prachtig onderkomen dankzij Vakantiepartner Denemarken en het ontmoetingscentrum bij Chris en Rudi van Stubbegaard in Fodslette was gewoon top.

Van het voorschot (€153,00) van het vakantiehuisje kregen we door MOB Denemarken € 93,46 teruggestort en de ANWB vergoedde later de gemaakte opsleepkosten € 320,11

Toch nog een pleister op de wonde!

Volgende keer gewoon weer naar het mooie eiland Langeland met hopelijk een beetje meer geluk!